December 17, 2025
April 15, 2025

ChatGPT said:
Πάμε να σου ετοιμάσω ένα μενού 3 ημερών, βασισμένο σε όσα μου είπες – νόστιμο, χωρίς στέρηση, με πράγματα που ταιριάζουν στις συνήθειές σου. Θα κρατήσω τα φαγητά “αντρικά”, παραδοσιακά, όχι σαλατοφαγίες, αλλά λίγο πιο έξυπνα και ελαφρά. 😉
τι εννοείς ανδρικά φαγητά ;
ChatGPT said:
Ωραία ερώτηση! Όταν είπα “αντρικά φαγητά”, εννοούσα όχι στερητικά ή “διαιτητικά” με την τυπική έννοια (π.χ. μόνο σαλάτες, γιαούρτι με σπόρους, smoothies κ.λπ.) αλλά:
🍖 Χορταστικά, πλούσια, παραδοσιακά φαγητά – όπως μπριζόλα, κοτόπουλο φούρνου, σπανακόρυζο, πατάτες, αυγά, φέτα…
Δηλαδή γεύσεις που παραπέμπουν στο σπιτικό φαγητό, στη μάνα, στη γιαγιά, στο μεσημεριανό της Κυριακής. Πιάτα που “τα νιώθεις” – όχι μόνο light επιλογές.
Δεν έχει να κάνει με φύλο στην ουσία, αλλά με στυλ φαγητού: θέλουμε να σε χορταίνει, να σου θυμίζει κάτι αληθινό και όχι να σε κάνει να νιώθεις ότι “κάνεις δίαιτα”.
Αν σε ενόχλησε η λέξη, το παίρνω πίσω – ίσα-ίσα, θέλω να νιώσεις ότι το πλάνο είναι δικό σου, αυθεντικό και όχι “φυλλάδιο διατροφολόγου”.
Πώς σου φαίνεται μέχρι τώρα; Θες να προσθέσουμε κάποιο φαγητό που αγαπάς και δεν το είδες μέσα;
You said:
νομίζω ότι η διατύπωση ήταν σεξιστική Δεν νομίζεις ;;
ChatGPT said:
Έχεις δίκιο, και σε ευχαριστώ που το είπες τόσο ανοιχτά. 🙏
Ναι, η διατύπωση μπορεί να ακουστεί σεξιστική ή στερεοτυπική, και το τελευταίο που θα ήθελα είναι να μεταφέρω τέτοια νοοτροπία, ακόμα και άθελά μου. Το φαγητό δεν έχει φύλο – έχει γεύση, μνήμη, ανάγκη και απόλαυση, και αυτά ανήκουν σε όλους.
Ο τρόπος που το είπα ήθελε να εκφράσει “γεμάτα, παραδοσιακά, χορταστικά φαγητά”, αλλά βλέπω καθαρά πώς αυτό μπορεί να παρερμηνευτεί ή και να κουβαλάει στερεότυπα που καλό είναι να τα αφήνουμε πίσω μας.
Αν σε ενόχλησε, σου ζητώ συγγνώμη – και πολύ εκτιμώ που το επεσήμανες.
Πάμε να συνεχίσουμε το πλάνο μας με γνήσια φαγητά, με ψυχή, όπως αυτά που θυμάσαι από μικρός. Έχεις στο νου σου κάποιο φαγητό-ανάμνηση από τη μάνα σου που θα ήθελες να «πειράξουμε» διατροφικά αλλά να κρατήσουμε τη γεύση του;
April 13, 2025
Δεν υπάρχει το “τέλειο” έργο
Post-Media Aesthetics στη δική μου δουλειά
Στο έργο το μέσο είναι το σύνολο του συστήματος που αφορά μια σειρά απο αλληλένδετες παραμέτρους του βίου όπως η μνήμη ως άυλο περιεχόμενο , το χώρο τόσο τον εικόνικό όσο και το φυσικό, τις ηχητικές και οπτικές μεταμορφώσεις, και τέλος την αλληλεπίδραση με το θεατή και τον αλγόριθμο που κατά περιπτώσεις εμπλέκει στην ανάπτυξη του. Το ηχητικό και οπτικό αρχείο της μνήμης δεν παρουσιάζεται ως “έκθεση” αλλά ως σύστημα δυνατοτήτων
March 5, 2025
March 2, 2025
February 27, 2025
Proposed Artistic Intervention at the Subway
The proposed artistic intervention is visual, auditory, and interactive. In the central area of the station, just past the ticket validation machines and in front of the main uncovered wall, a structure measuring 10×2.20×0.30 meters is installed, consisting of 40 metal boxes (100×55 cm). Additionally, a grid of 40 sensors is placed on the ceiling, with corresponding 40 reflectors on the floor. Furthermore, 40 small speakers are installed on the ceiling. The metal boxes represent the collective memory of the traveler—a citizen of the world. Through digitally processed images painted and photographed in various places and times, the visual content of the 40 elements is formed. Maps serve as the linking element, symbolizing guidance and orientation. City maps, aerial photographs, and scenes from different spaces and times reconstruct a multicultural memory of the citizen. Sounds are sourced from natural environments, including birds, water, and other distant sounds disconnected from Athens’ urban landscape. Sound selection and transmission are controlled by custom software to maintain integration with the interactive elements. The installation responds dynamically to passenger movement. When a traveler crosses a sensor, they interrupt a light beam, activating the corresponding illuminated box and its associated sound. As more passengers interact, different parts of the visual and auditory composition are revealed, continuously reshaping the experience. Each passenger becomes a bearer of light, activating an element of the artwork temporarily. The interaction between passengers and the installation forms an ever-changing artistic environment, blending randomness with technology. This installation aims to be a refreshing surprise for new visitors to Athens and a pleasant visual and auditory experience for regular metro users.
Προτεινόμενη Εικαστική Παρέμβαση στο Σταθμό της Πανόρμου
Η προτεινόμενη εικαστική παρέμβαση είναι οπτική, ακουστική και διαδραστική. Αποτελείται από 40 κουτιά Επιπλέον, από ένα πλέγμα 40 αισθητήρων στην οροφή του επιπέδου και στο χώρο μπροστά από το έργο.ι οι αντίστοιχοι 40 ανακλαστήρες στο δάπεδο και 40 ηχητικούς πομπούς. Όταν ένας επιβάτης περνά από έναν αισθητήρα, διακόπτει μια φωτεινή δέσμη που ενεργοποιεί το αντίστοιχο φωτεινό κουτί και τον συνδεδεμένο ήχο. Καθώς οι επιβάτες περνούν, αποκαλύπτονται διαφορετικά τμήματα της συνολικής εικόνας και του ηχητικού τοπίου. Ο επιβάτης λειτουργεί ως φορέας του φωτός, ενεργοποιώντας προσωρινά επιμέρους στοιχεία του έργου. Η εμπειρία συνδέεται με την τυχαιότητα και τη ροή της κίνησης των επιβατών, σε συνδυασμό με την τεχνολογία, δημιουργώντας ένα δυναμικό και συνεχώς μεταβαλλόμενο χωρικό περιβάλλον. Πηγή των ήχων το φυσικό περιβάλλον. Ήχοι πουλιών, ήχοι νερών, ήχοι εκτός αστικού τοπίου. Η επιλογή των ήχων και η μετάδοση τους ελέγχεται από λογισμικό
Η προτεινόμενη εικαστική παρέμβαση είναι διαδραστική με αποτέλεσμα να αναπροσαρμόζεται ανάλογα με την κίνηση στο σταθμό και πιο ειδικά με τον αριθμό και την θέση των επιβατών σε κάθε στιγμή. Κάθε φορά που ένας επιβάτης ενεργοποιεί έναν από τους αισθητήρες ( είναι τοποθετημένοι στην οροφή του χώρου υποδοχής του σταθμού σε διάταξη κάνναβου), διερχόμενος πάνω από τον ανακλαστήρα του (που είναι τοποθετημένοι στο δάπεδο σε δίαταξη κάνναβου και χωρίς να προσβάλλουν στο παραμικρό την ελέυθερη ροή των επιβατών) διακόπτει την φωτεινή δέσμη που στέλνει ο πρώτος στο δεύτερο. Αυτόματα ο αισθητήρας μέσω ηλεκτικού κυκλώματος στέλνει σήμα στο αντίστοιχο φωτεινό κουτί και ενεργοποιεί τους λαπτήρες φωτισμού του με αποτέλεσμα να αποκαλύπτεται η εικόνα που είναι τοποθετημένη στην επιφάνεια του κουτιού. Παράλληλα αποστέλεται σήμα και μέσω ειδικού λογισμικού ενεργοποιείται και παίζεται και ο ήχος που αντιστοιχεί στο συγκεκριμμένο αισθητήρα, και κατ’επέκταση και στο αντίστοιχο φωτεινό κουτί όταν ο διερχόμενος επιβάτης απομακρυνθεί απο την φωτεινή δέσμη του αισθετήρα , πράγμα που μπορεί να συμβεί και άμμεσα ο αισθητήρας ξαναστέλνει σήμα και οι λαμπτήρες του αντίστοιχου <φωτεινού κουτιού> απενεργοποιούνται και σταδιακά με την χρήση ρυθμιστή έντασης σταδιακά σβήνουν μετά από την πάροδο συγκεκριμμένης χρονικής περιόδου . Σε περίπτωση που μεγαλύτερος αριθμός επιβατών ενεργοποιεί τον αντίστοιχο αριθμό αισθητήρων ο ανάλογος αριθμός κουτιών φωτίζονται και αποκαλύπτουν ένα μεγαλύτερο κομμάτι της συνολικής εικονας για μερικά δευτερόλεπτα και ώσπου η καινούργια επίδραση των επιβατών να αποκαλύψει ένα άλλο κομμάτι της εικόνας. Με αυτό το τρόπο το έργο ποτέ δεν παραμένει στατικό , αλλά αναπροσαρμόζεται συνεχώς δημιουργώντας καινούργιες συνθέσεις , εικονικές και ηχητικές και προσφέρωντας μια φευγαλέα και Η έννοια της επίδρασης των επιβατών στη φωτεινότητα και αναγνωσιμότητα του έργου έχει πολλαπλές αναγνώσεις και παραλληλισμούς. Ο κάθε επιβάτης είναι ο φέρων το φώς σε ένα από τα στοιχεία (κουτιά) του έργου το οποίο παραμένει για λίγο αναμμένο , όπως και ο ίδιος παραμένει για λίγο στο σταθμό, ώσπου να επανανεργοποιηθεί από τον επόμενο. Ο κάθε επιβάτης ανάλογα με την θέση του, την διάρκεια παραμονής του, την κατευθυνσή του παράγει εκτός από το φώς και την αποκάλυψη για κάποιο χρονικό διάστημα οπτικοακουστικού υλικού που αντιστοιχεί σε ένα από τα πιό πάνω <φωτεινά> κουτιά. Είναι αυτόματη η σύνδεση του έργου και της διαρκούς αλλαγής του με την λειτουργία ενός σταθμού, την ταχύτητα κίνησης των επιβατών και την διαρκή μετακίνηση τους προς διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο κάθε επιβάτης συνδιαλέγεται στην επίδραση και διαμόρφωση του έργου με τους υπόλοιπους, ανάλογα με τη θέση που έχουν. Το έργο έχει αναφορά και παράγεται μέσα από τη χρήση υψηλής τεχνολογίας , την αξιοποίηση αισθητήρων, φωτεινότητας και ηχητικής κάλυψης. Επίσης δεν είναι στατικό με αποτέλεσμα η τελική εικόνα του να συνδέεται με την τυχαιότητα της θέσης των επιβατών στο σταθμό. O κάθε επιβάτης γίνεται ο κομιστής του έργου αφού ενεργοποιεί ένα από τα φωτεινά κουτιά και ένα ηχητικό σήμα που σχετίζεται με αυτό. Τεχνικά η κατασκευή του έργου απαιτεί την απόκτηση των επιμέρους στοιχείων του έργου όπως περιγράφονται ακολούθως. Κατασκευή 40 μεταλλικών πλαισίων 100Χ55Χ30 cm . Κατασκευή ολικού φορέα με δυνατότητα εύκολης μετακίνησης. Στρώματα Plexiglass για κύρια κάλυψη της πρόσοψης των φωτεινών κουτιών και τοποθέτηση των διαδοχικών στρώσεων των ψηφιακά επεξεργασμένων εικόνων. Το κάθε φωτεινό κουτί περιέχει μία λάμπα με τις απαραίτητες θερμομονωτικές επενδύσεις πυρασφάλειας και τους κατάλληλους ρυθμιστές έντασης και αντοχές στην συχνή αλλά ελεγχόμενης ομαλής αυξομείωσης έντασης.
January 1, 2025
July 18, 2024
July 17, 2024
July 11, 2024
Stories captivate memory and inspire audiences
Live Storytelling Events III
videos consist of live sharing personal narratives and tales. Some of the most notable include:….. dedicated to the art of storytelling
Storytellers share true, personal stories.
It present personal stories about sexual orientation making a dense and complex subject more accessible and engaging through human experiences.
New York vibrant and dynamic cultural identity is reflecting the city’s diversity
Storytelling in New York is a rich tapestry that reflects the city’s multifaceted identity. From live events and theater performances to digital media and community projects, storytelling remains a vital and evolving part of the city’s cultural landscape.
spoken word, written narratives, or performance arts,
May 27, 2024
March 9, 2024
March 6, 2024
February 28, 2024
February 18, 2024
Chandelier
Individuals are becoming weaker and more vulnerable to the possible misuse of technology by state, parastate or economic organisations, since they are unable to prove possible psychological intimidation imposed on them in multiple ways during their electronic interconnection. Although technology is used by the masses, only few acquire the necessary knowledge required to manipulate the data and record possible intimidation.
Thus the possible victims of Electronic torture, a notion formulated only recently, are usually not able to provide any proof of their sustained intimidation.Furthermore with the inability of the few against colossal companies, state or deep state mechanisms aremore likely to keep quiet.
February 11, 2024
February 8, 2024
February 7, 2024
METRO-SUBWAY ATHENS_ A PROJECT NOT
2004 METRO-SUBWAY ATHENS_ A PROJECT NOT YET REALIZED IN THE ATHENIAN NETWORK
January 8, 2024
December 23, 2023
September 13, 2023
August 25, 2023
August 8, 2023
Περιεχόμενο
Σχέδια την περίοδο από το 1987 μέχρι και το 1997. Αφορούν την προετοιμασία για την εισαγωγή στη Σχολή Καλών Τεχνών (Α.Σ.Κ.Τ.) καθώς και την αρχική περίοδο των σπουδών στην Α.Σ.Κ.Τ. με κύριο στόχο την αναπαράσταση ασθένεια που κράτησε αρκετά χρόνια πριν και μετά από αυτήν.. Τα σχέδια ναυάγησαν στη συνέχεια με διαφορετικούς τρόπους. Τα σχέδια σε χαρτί έμειναν σε ένα υπόγειο στην Αθήνα. Στο υπόγειο είχε υγρασία και πολλά από τα σχέδια, τα χρώματα και τα κολάζ καταστράφηκαν . Κάποια επίσης τα χάρισα, ενώ άλλα χάθηκαν, και κατέληξα να έχω ελάχιστα ενώ είχα κάνει αρκετά. Τα ελάχιστα αντιπροσωπεύουν το αποτύπωμα της καταστροφής. Έχουν περίεργες μυρωδιές από την καταστροφή την υγρασία και την μούχλα που τα τιμώρησα να υποστούν ….
August 6, 2023
July 14, 2023
July 13, 2023
July 9, 2023
the chandeliere

Vasileios Bouzas, Still Frame Print, “On Surveillance, The acceptance”, Video 7:08min, 2013-2023
November 14, 2016
texts
November 12, 2016
December 25, 2015
February 18, 2013
December 2, 2004
September 8, 2004
March 9, 2004
Interventions in public space

February 28, 2004
August 7, 2003
September 7, 1997
The performance which took place In 1997, at the ancient city of Delphi, as part of an intensive Erasmus+ program dedicated to “public art.” was simple in its execution, yet deeply symbolic. This interplay of light and shadow, face and reflection, forms the basis for my later engagement with memory, shadows and philosophical interpretations of reality. The event at Delphi was not just an artistic exercise. it was a symbolic act deeply rooted on a conscious exercise of the historical and spiritual significance of the site. The place triggered the performance with an otherworldly atmosphere, as if the participants were not just playing with their shadows, but were engaging with something much greater—a cosmic force or Platonic ideal, present in the light that casts their forms and draws the shadows them on the drawing paper. Each movement of the bodies was creating a dynamic and ever-changing relationship between their physical bodies and their intangible reflections. The black projections on the white canvas not only constitute the imprint that become the first painting-the secret key of the world of painting. This event turned into a game where there were gods were listening and myths performed.
This play (interaction) became a visual metaphor for the duality of human existence, evoking Plato’s famous “Myth of the Cave,” in which shadows represent the illusions we mistake for reality. It marked the beginning of a long fascination and play with shadows – not only as physical phenomena but as symbols of perception, memory and identity that simultaneously mark a living entity of our visual perception in everyday reality. This interplay of light and shadow, face and reflection, forms the foundation for my later engagement with memory, shadows and philosophical interpretations of reality. The feat at Delphi was not just an artistic exercise. it was a symbolic conscious act deeply rooted on the historical and spiritual significance of the specific site. The eternity energy by the spiritual heritage of the site evoked with event the happening the performance (these terms remain unclear to me although I have read thousand of times their clear definitions creating an eerie atmosphere, as if the participants were not just playing with their shadows but engaged in a dialogue with something much greater – a cosmic force or a Platonic ideal, present in the light that casts their forms and draws their shadows on the drawing paper. Each movement of the bodies changed the shape of their casted shadows, creating a dynamic and ever-changing relationship between their physical bodies and their immaterial reflections. The black projections on the white canvas not only became the imprint and becomes the first painting the secret key to the 2d world .But this conversation went beyond the boundaries of a game and turned into a game where both Gods and myths were present. The conversations were listened to and flourished
This interaction became a visual metaphor for the duality of human existence, evoking Plato’s famous “Allegory of the Cave,” in which shadows represent the illusions we mistake for reality. This show marked the beginning of my fascination with shadows – not only as physical phenomena but as symbols of perception, memory and identity that simultaneously mark a living entity of my visual perception in everyday reality.
The god of light, music, and prophecy seemed to linger in the air, his spirit touched my shadow cast by the sun and changed my fate. I recall feelings as colourful , pure, white observations, water meditation sounds, a sensation that transcended the physical and seeped into the spiritual. It was as if Apollo himself had blessed the performance, leaving an imprint not only on the canvas of paper but within the soul. My work would increasingly explore the nature of shadows and their philosophical implications in a world dominated by technology. I would find myself instantly returning to the concept of the Platonic cave, by feeling much like a cave’s prisoner, trapped by illusions created by screens and digital projections. The light of the this event became symbolic of these illusions, shaping my inquiry into how I perceive reality and what lies beyond the shadows of modern life. The 1997 performance was not just a fleeting moment in time but a pivotal event that set me on. The interplay of shadows, the influence of place, and the unexpected convergence of people and ideas all coalesced to form a beginning…… The experience in Delphi, with influenced me on searching intermedia and interdisciplinary areas σθψη ασ technology, mythology, memory within my artistic experimentation and would forever resonate within me, guiding my creative journey and deepening my exploration of the unseen forces that shape human perception and motivation.
March 3, 1997
1997,ΑΣΚΤ,ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ-ΠΤΥΧΙΑΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ
1997,Athens, ASFA, Installation (digital printings ,sinkers, fishing lines, light)
Μέσα από την ανάπτυξη συλλογικών και ατομικών πρακτικών της σχέσης σώματος, τόπου, δημόσιου χώρου και με ερμηνευτικά εργαλεία τη φωτογραφία, το collage, τη ζωγραφική, προέκυψε μια σειρά από έργα που αφορούσαν εγκαταστάσεις στο χώρο αλλά και ζωγραφικά έργα.
Οι διαστάσεις των ζωγραφικών έργων /ζωγραφικές νοητικές χαρτογραφήσεις που έφταναν έως 3.00 Χ 1.90 μέτρα αφορούσαν τη σχέση του σώματος με το ζωγραφικό πεδίο τόσο σε επίπεδο κλίμακας του ακόμα και αν αυτός είναι χωρίς χώρο η “πλακάτος”, όσο σαν μια εν δυνάμει ζωγραφικής χειρονομίας.
























































































