8 port-8

“Black Aegean” series of digital images merge natural landscapes, memories, and aesthetics to create a space for reflecting the symbolic and historical meanings of the Aegean Sea. The dominance of black symbolizes both the literal and metaphorical depths of the Aegean. Beneath this façade of development lies a concealed, endangered core of nature and tradition at risk of being lost. The natural beauty of the Aegean is gradually replaced by a driven development and economic exploitation. The site not only serving solely as a repository of ancient myths and histories but becoming a site of modern consumption and spectacle.

Η σειρά ψηφιακών εικόνων “Black Aegean” συγχωνεύει φυσικά τοπία, μνήμες και αισθητική, δημιουργώντας έναν χώρο για τον στοχασμό πάνω στα συμβολικά και ιστορικά νοήματα του Αιγαίου Πελάγους. Η κυριαρχία του μαύρου συμβολίζει τόσο τα κυριολεκτικά όσο και τα μεταφορικά βάθη του Αιγαίου. Κάτω από αυτή την πρόσοψη ανάπτυξης κρύβεται ένας κρυμμένος, απειλούμενος πυρήνας φύσης και παράδοσης που κινδυνεύει να χαθεί. Η φυσική ομορφιά του Αιγαίου αντικαθίσταται σταδιακά από μια ανάπτυξη που καθοδηγείται από οικονομική εκμετάλλευση. Ο τόπος δεν λειτουργεί πλέον αποκλειστικά ως αποθήκη αρχαίων μύθων και ιστοριών, αλλά μετατρέπεται σε χώρο σύγχρονης κατανάλωσης και θεάματος.

Μπροστά στη ράχη της Σέριφος,

όταν ανεβαίνει ο ήλιος,

τα πυροβόλα

όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών

παθαίνουν αφλογιστία.

Ο νους ξεπερνιέται

από μερικά κύματα και λίγες πέτρες –

κάτι παράλογο ίσως,

παρ’ όλα αυτά

ικανό να φέρνει τον άνθρωπο

στις πραγματικές του διαστάσεις.

Επειδή,

τι άλλο θα του ήτανε πιο χρήσιμο

για να ζήσει;

Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος

είναι γιατί δε θέλει ν’ ακούσει.

Ερήμην του

το Αιγαίο λέει και ξαναλέει,

εδώ και χιλιάδες χρόνια,

με το στόμα του φλοίσβου

σ’ ένα μήκος ακτών απέραντο:

αυτός είσαι!

Και το επαναλαμβάνει

το σχήμα του φύλλου της συκιάς

επάνω στον ουρανό,

το συλλαμβάνει

και κλείνει τη γροθιά του το ρόδι

ώσπου να σκάσει,

το κανοναρχάνε τα τζιτζίκια

ώσπου να γίνουν διάφανα.

Οδυσσέας Ελύτης

Από το βιβλίο: ΕΝ ΛΕΥΚΩ

Συνυφασμένο με το μηδέν που προηγείται της γέννησης του κόσμου, το μαύρο λαμβάνει ενίοτε υποτιμητική χροιά. Εντούτοις, κατά την περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης, όταν πρίγκηπες το υιοθετούν φορώντας μαύρα πολύτιμα ενδύματα, το μαύρο αστράφτει. Από πολύ νωρίς το χρώμα αυτό βάζει σε δοκιμασία τη ζωγραφική και τη χαρακτική. Ορισμένοι ζωγράφοι υποκύπτουν στις πολλαπλές πτυχές της σαγήνης του: Ο Βελάσκεθ, ο Ρέμπραντ, ο Γκόγια, ο Μανέ, ο Μαλέβιτς, ο Ματίς, ο Μισώ και, ασφαλώς, ο Σουλάζ. Στη λογοτεχνία, στις αρχές του 19ου αιώνα, οι Ρομαντικοί, αφού είχαν τιμήσει δεόντως το πράσινο και το μπλε, στρέφονται στο μαύρο: Η απελπισία μεγαλώνει, η νύχτα και το σκότος γίνονται το καταφύγιό της. Έχοντας επί μακρόν σημάνει το πένθος, σήμερα το μαύρο θεωρείται το πιο κομψό χρώμα: Από την Κοκό Σανέλ ως τον Κριστιάν Ντιόρ, η μόδα το εξυμνεί. Αλίς Φαμπιέν ……………………………………………………………. Απόσπασμα από το βιβλίο: Η ΣΑΓΗΝΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ