Μέσα από τη χρήση αναμνήσεων, μεταφορών και συμβολικών αναφορών, η κατηγορία συνθέτει ένα πλούσιο προσωπικό σημειωτικό πλαίσιο για να διερευνήσει νοήματα πίσω από καθημερινές εμπειρίες και καλλιτεχνικές διαδικασίες. Η κατηγορία περιλαμβάνει την εξέταση των σημείων και συμβόλων μέσα στις δημοσιεύσεις, αναφέρετα στις κινήσεις του σώματος, στη δυναμική της κάμερας και στην αντίληψη του χώρου, δίνοντας έμφαση στην κάμερα ως προέκταση της όρασης. Η πράξη της φωτογράφισης γίνεται μεταφορά (metaphor) της καλλιτεχνικής διαδικασίας, δείχνοντας ότι το σώμα και η κάμερα είναι αλληλένδετα στην διάρκεια της καλλιτεχνικής δημιουργίας.Η ανάρτηση αυτή περιλαμβάνει ένα μεταφρασμένο απόσπασμα από επιστολή του Sol LeWitt προς την Eva Hesse (πηγή:), ενθαρρύνοντας τη δημιουργική ελευθερία χωρίς αναστολές.Το περιεχόμενο προσκαλεί τον αναγνώστη να διερευνήσει βαθύτερα νοήματα πίσω από καθημερινές εμπειρίες και τις καλλιτεχνικές διαδικασίες.
March 1, 2025
The “Impetus” category on the site features a series of blog posts, primarily authored in Greek, reflecting on personal experiences, artistic processes, and memories.
The entries span from September 2023 to January 2024 and encompass themes
such as body perception, photography, nature’s influence, and recollections of past journeys.
Key Highlights:
- Body and Space Perception (January 22, 2024): Discussions on body movements, camera dynamics, and spatial awareness, emphasizing the camera as an extension of vision.
- Personal Memories (December 25, 2023): Reflections on past travels, familial connections, and the passage of time, evoking a sense of nostalgia.
- Artistic Motivation (September 10, 2023): A translated excerpt from a letter by Sol LeWitt to Eva Hesse, encouraging uninhibited artistic creation.
The category provides intimate insights into the author’s creative journey, blending personal narratives with broader artistic contemplations.
January 22, 2024
At Alona, by the little stream, at the base of two enormous trees, next to the church,
I was thinking about movements.
Then there were some carts, some machines,
as the snow was falling—
and a strange calm that held within it the echo of catastrophe.
Everything freezes—both literally and symbolically.
The intervention.
Then I saw that wound on the hand, within the frame of the landscape.
As if it belonged to the frame itself.
Not hastily, but with rhythm. With time.
The clarity of the landscape—when everything is cold, damp, frozen—pulls you into it.
And then the landscape begins to heal.
In nature, energy is capable of healing the wound.
Then I saw the dogs.
I didn’t know if the wound was mine,
or if the landscape had offered it as an element.
Still. Or moving—I don’t remember.
They were there like something primordial—
guardians or ghosts, hard to tell.
Part of the same post-catastrophic dream.
Later, I encountered the six dogs in the snow,
at the cost of their freedom.
Their presence was neither friendly nor threatening. It was necessary.
They looked without looking—
as if they knew something deeper, more ancient than narrative.
They had paid a price:
Their freedom.
Perhaps to survive, perhaps to remain in that white void.
And yet, within the frozen silence,
they seemed more real than anything else.
Στα ‘Αλωνα στο νεράκι στη βάση δύο τεράστιων δέντρων, δίπλα από την εκκλησία, σκέφτηκα τις κινήσεις. Μετά ήταν κάποια καρότσια κάποια μηχανήματα που όπως έπεφτε το χιόνι και μια παράξενη ηρεμία που έχει μέσα της τον απόηχο της καταστροφής.
Όλα παγώνουν — κυριολεκτικά και συμβολικά.
Η παρέμβαση
Μετά είδα αυτή τη πληγή στο χέρι στο κάδρο του τοπίου
Σαν να ανήκε στο ίδιο το κάδρο.
Όχι με βιασύνη, αλλά με ρυθμό. Με χρόνο.
Η καθαρότητα του τοπίου — όταν όλα είναι ψυχρά, υγρά, παγωμένα — σε τραβάει μέσα της.
Και τότε το τοπίο αρχίζει να γιατρεύει .
Στη φύση η ενέργεια είναι ικανή να επουλώσει το τραύμα
Μετά είδα τα σκυλιά
Δεν ήξερα αν ήταν δική μου, ή αν το τοπίο την είχε προσφέρει σαν στοι
Ακίνητα. Ή σε κίνηση, δεν θυμάμαι.
Ήταν εκεί σαν κάτι αρχέγονο — φύλακες ή φαντάσματα, δύσκολο να πεις.
Μέρος του ίδιου μετακαταστροφικού ονείρου.
Στη συνέχεια συνάντησα τα 6 σκυλιά στο χιόνι με το τίμημα της ελευθερίας τους
Η παρουσία τους δεν ήταν ούτε φιλική ούτε απειλητική. Ήταν αναγκαία.
Κοιτούσαν χωρίς να κοιτούν —
σαν να γνώριζαν κάτι βαθύτερο, πιο αρχαίο από την αφήγηση.
Είχαν πληρώσει ένα τίμημα.
Την ελευθερία τους.
Ίσως για να επιβιώσουν, ίσως για να παραμείνουν σ’ εκείνο το λευκό κενό.
Και όμως, μέσα στην παγωμένη σιγή, έμοιαζαν πιο αληθινά απ’ οτιδήποτε άλλο.
January 15, 2024
January 3, 2024
December 25, 2023
Μνήμη
Θυμάμαι το παλιό Audi του πατέρα μου .
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
Λευκό μεγάλο εποχής. Το είχα πάρει όταν ήμουν 21-22 και είχα πάει με την Άννα στη βόρεια και από όσο θυμάμαι μόνο Δυτική Ελλάδα..
Δεν θυμάμαι αν είναι και εκείνο το ταξίδι που τελικά καταλήξαμε και πήγαμε Θεσσαλονίκη
Πάντα κοιτάω αυτές τις φωτογραφίες και νοιώθω το παρελθόν λες και το έχει ζήσει κάποιος άγνωστος
Γενικά αρνούμαι να αποδεχτώ την ηλικία μου
Και όταν βλέπω κάποιες φωτογραφίες όπως η Άννα σε μια πόρτα της Θεσσαλονίκης φωτογραφία ξεθωριασμένη από το χρόνο και την εργασία
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ
στα Ζαγοροχώρια στο Βίκο που μείναμε ένα βράδυ στο φαράγγι αφού περπατήσαμε από ένα μονοπάτι από το Μονοδέντρι και φτάσαμε σε μια μικρή ξύλινη καλύβα.
στη Πρέσπα, στη Φλώρινα
September 10, 2023
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ της στη Γερμανία η Hesse αλληλογραφεί συστηματικά με τον επιστήθιο φίλο της, μινιμαλιστή καλλιτέχνη Sol Le Witt. Στο γνωστότερο απόσπασμα από την αλληλογραφία τους, που σας μεταφράζω παρακάτω, ο Sol παρακινεί την Eva να παραδοθεί στην τέχνη της και απλώς να ΚΑΝΕΙ. Είναι το συγκλονιστικότερο γράμμα στην ιστορία της σύγχρονης τέχνης κι επιστρέφω σε αυτό πολύ συχνά όταν κολλάω κάπου. Είναι μια ωδή στο να κάνεις βλακείες, όσο μεγαλύτερες και περισσότερες μπορείς. Θα έπρεπε να το κρατά πάνω του κάθε νέος φοιτητής σχολής καλών τεχνών.
Εδώ μεταφρασμένο ένα απόσπασμά του:
Αγαπητή Εύα,
Έχει περάσει σχεδόν ένας μήνας από τότε που μου έγραψες και ενδεχομένως να έχεις ξεχάσει –αν και αμφιβάλλω– την ψυχική σου κατάσταση.
Φαίνεσαι η ίδια όπως πάντα, και ούσα εσύ, μισείς την κάθε στιγμή. Μην το κάνεις! Μάθε να λες «άντε γαμήσου!» στον κόσμο μία στο τόσο. Έχεις κάθε δικαίωμα.
Απλώς σταμάτα να σκέφτεσαι, να ανησυχείς, να κοιτάς πίσω από τον ώμο σου, να αναρωτιέσαι, να αμφιβάλλεις, να φοβάσαι, να πονάς, να ελπίζεις σε μια εύκολη διέξοδο, να αρπάζεσαι, να μπερδεύεσαι, να μουρμουρίζεις, να γκρινιάζεις, να κλαίγεσαι, να ταπεινώνεσαι, να σκοντάφτεις, να σκουντουφλάς, να μουδιάζεις, να ποντάρεις, να γκρεμίζεσαι, να χτυπιέσαι…
Σταμάτα και απλώς ΚΑΝΕ!
Από τις περιγραφές σου και απ’ όσα γνωρίζω για την παλαιότερη δουλειά και τις ικανότητές σου τα έργα που κάνεις ακούγονται πολύ καλά. «Ζωγραφίζω – καθαρά, ξεκάθαρα αλλά αλλοπρόσαλλα πράγματα σαν μηχανές, μεγαλύτερα και πιο έντονα… πραγματικές ανοησίες».
Αυτό ακούγεται καλό, υπέροχο – ανοησίες. Κάνε κι άλλα! Περισσότερα ανόητα, τρελά, ηλίθια, περισσότερες μηχανές, περισσότερα στήθη, πέη, cunts, οτιδήποτε, κάν’ τα να βρίθουν από ανοησίες. Προσπάθησε να γαργαλήσεις κάτι μέσα σου, το «αλλόκοτο χιούμορ σου». Ανήκεις στο πιο μύχιο μέρος του εαυτού σου.
«Μη σκας για το cool, φτιάξε το δικό σου cool, τον δικό σου κόσμο».
Αν φοβάσαι, κάνε τον φόβο να λειτουργήσει υπέρ σου! Σχεδίασε και ζωγράφισε τον φόβο και το άγχος σου. Και σταμάτα να ανησυχείς για μεγάλα, βαθιά πράγματα, όπως το να καταλήξεις σε έναν σκοπό και μια συνεπή προσέγγιση στη ζωή. Πρέπει να εξασκηθείς στο να είσαι απερίσκεπτη, ανόητη, χαζή, δίχως σκέψη, άδεια. Τότε μόνο θα μπορέσεις να ΚΑΝΕΙΣ!
Έχω μεγάλη εμπιστοσύνη σε σένα και παρόλο που βασανίζεις τον εαυτό σου, η δουλειά που κάνεις είναι πολύ καλή. Προσπάθησε να κανείς ΚΑΚΗ δουλειά, το χειρότερο που μπορείς να σκεφτείς, αλλά κυρίως χαλάρωσε και άφησέ τα όλα να πάνε στον διάολο – δεν είσαι υπεύθυνη για τον κόσμο, είσαι μονάχα υπεύθυνη για τη δουλειά σου, οπότε ΚΑΝ’ ΤΗΝ!
Αλλά αν η ζωή θα ήταν ευκολότερη για σένα αν σταματούσες, σταμάτα. Μην τιμωρείς τον εαυτό σου. Ωστόσο, νομίζω ότι η δημιουργία είναι τόσο βαθιά ριζωμένη μέσα σου που θα ήταν ευκολότερο απλώς να ΚΑΝΕΙΣ! Ίσως χρειάζεσαι αυτό το μαρτύριο για να πετύχεις σε αυτό που κάνεις. Και ίσως σε ωθήσει να κάνεις κάτι καλύτερο. Αλλά είναι πολύ επώδυνο, το ξέρω. Θα ήταν καλύτερα αν είχες την αυτοπεποίθηση απλώς να κάνεις τα πράγματα και να μη σκέφτεσαι τόσο. Δεν μπορείς να αφήσεις ήσυχο τον «κόσμο» και την «ΤΕΧΝΗ» και να πάψεις να χαϊδεύεις τον εγωισμό σου; Μπορείς να κάνεις τα πάντα.
Θα ήθελα πολύ να δω τη δουλειά σου, αλλά θα πρέπει να αρκεστώ στο να περιμένω μέχρι τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο. Είδα στις Lucy’s φωτογραφίες από τα νέα έργα του Tom. Είναι εντυπωσιακά. Ενημερώστε με για το πώς πάνε οι εκθέσεις και τέτοια πράγματα.
Η δουλειά μου έχει αλλάξει από τότε που έφυγες και είναι πολύ καλύτερη. Θα κάνω μια έκθεση στις 4-9 Μαΐου στην Daniels Gallery 17 E 64yh St (εκεί όπου ήταν ο Emmerich), μακάρι να μπορούσες να έρθεις.
Αγάπη και στους δυο σας
Sol
September 9, 2023
Boileau – Narcejac, ”Οι Διαβόλισσες” – Νουάρ Γένους Θηλυκού
”Οι ζωντανοί, οι νεκροί, είναι πάντα ο ίδιος κόσμος. Νομίζουμε συνήθως ότι οι νεκροί βρίσκονται αλλού, νομίζουμε πως υπάρχουν δύο κόσμοι. Καθόλου δεν είναι έτσι – βρίσκονται εδώ, αόρατοι, ανακατεμένοι στη ζωή μας, συνεχίζοντας τις μικρές τους εργασίες. Φτάνει να διαθέτεις ένα κατάλοιπο εμβρύου, να μην έχεις εισχωρήσει σε βάθος στη θορυβώδη ζωή, που είναι χρωματισμένη με καταιγίδα από ήχους, χρώματα, σχήματα…” – Boileau – Narcejac, ”Οι Διαβόλισσες”
Τετάρτη 06/09/23, 22.30-23.00, Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ συναντά τις ”Διαβόλισσες” – μια ιστορία «απανωτών καρδιακών προσβολών», κλασικό νουάρ μυθιστόρημα, «απίστευτα νεωτερικό», με «τέλεια ίντριγκα» και «ένταση που ως το τέλος δεν κάνει ούτε στιγμή εκεχειρία».
Στις “Διαβόλισσες” εμφανίζονται για πρώτη φορά μερικά από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της ανατρεπτικής πεζογραφίας των Μπουαλώ και Ναρσεζάκ – το τριγωνικό μοτίβο, το επαρχιακό και μικροαστικό σκηνικό, το κίνητρο ενός δράστη που βασανίζεται από τύψεις και φόβο, η συνάφεια αθωότητας και ενοχής, και ιδιαίτερα η αντιστροφή των ρόλων: ο δολοφόνος μετατρέπεται σε θύμα κυνηγημένο από τη γυναίκα που ξέρει ότι σκότωσε. Όπως συμβαίνει και στα καλύτερα μυθιστορήματα του Σιμενόν, αυτό που έχει σημασία εδώ είναι η προοδευτική απώλεια αντίληψης της πραγματικότητας, η καταβύθιση του ήρωα στην ιλιγγιώδη αγωνία και τον τρόμο, όπου οι παραληρηματικές σκέψεις συγχέονται με αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας και μια συντριπτική αίσθηση ανικανότητας. Δεν είναι τυχαίο που ο Francis Lacassin (σεναριογράφος πλείστων τηλεοπτικών διασκευών του Μαιγκρέ και βαθύς γνώστης του Σιμενόν) έγραψε ότι χάρη στους Μπουαλώ και Ναρσεζάκ «το αστυνομικό μυθιστόρημα χωρίς αστυνόμους έχει γίνει μία παραλλαγή των σύντομων αστυνομικών μυθιστορημάτων επί το τραγικότερο»