Το έργο \—και ειδικά αυτό όπως το Virtual Garden – Digital Memory ή οι διαδραστικές βάσεις δεδομένων που χτίζω με ήχο, τόπο, αφήγηση— είναι εφαρμογές αυτής της σκέψης, γιατί:
- Δεν αντιμετωπίζεται η τεχνολογία εργαλειακά αλλά ως φορέας μνήμης, σχέσης, ύπαρξης.
- Ενσωματώνει τη σωματική εμπειρία ως μέρος της αναπαράστασης (κάτι που ο Hui θεωρεί καίριο για μια νέα αισθητική).
- Η τυχαιότητα, η διασπορά, η μη-γραμμικότητα είναι στοιχεία που αρνούνται τον απολυταρχισμό του δεδομένου και διαμορφώνουν μια ανοιχτή κοσμολογική εμπειρία.