8 port-8

Οδηγίες οικείος και νεο χώρος

cybernetic ethics

ολα φαίνονται ενδιαφέροντα υποκρυπτό

όταν έρχονται στο φως αναδηκνύονται τα ελαττώματα

για αυτό και η έκθεση έχει κατα πάσα πιθανότητα θετική επίδραση στο έργο

Να συλλέγω και να αρχειοθετώ αυτή είναι η κατεύθυνση που έχω πάρει

και τελικά να μου αρέσει απλά να αρχειοθετώ δυνατότητες αρχειοθέτησης ..

Δεν αρχειοθετώ πια με τόπους, χρόνους, νοηματικές, θεματικές, χρωματικές κ,λπ,.

Ταξινομώ τις σχέσεις που αναπτύσονται και δεν προσδιορίζονται από όλα τα πιο πάνω, είναι απροσδιόριστες

Όπως απροσδιόριστο είναι και αυτό που ψάχνω..

Δεν ψάχνω να αποδώσω κάποιο επιστημονικό επίτευγμα ούτε καν να το εντάξω στη δουλειά μου

Είναι προφανές ότι ζούμε ανάμεσα στη τέχνη και τη τεχνολογία

Υπάρχει ταυτότητα σε αυτό που λέμε ένα έργο τέχνης η δεν είναι προσδιορίσιμη..

Η ταυτότητα που έχει το έργο σήμερα είναι μια ταυτότητα που αφορά το κοινωνικό αποτύπωμα πρέπει με κάποιο τρόπο να αφορά τη ζωή των άλλων, είτε ιστορικά είτε κοινωνιολογικά είτε επιστημονικά είτε επικοινωνιακά να μπαίνει στη ζωή τους και να την επηρεάζει να την καταγράφει και να τη σχολιάζει..

Είναι μια διαφορετική κατάσταση από τη τέχνη έτσι όπως την έχουμε μάθει χιλιάδες χρόνια;;

μια τέχνη που παράγει ύλη επι χιλιάδες χρόνια και αποτυπώνει σε αυτήν κατα κύριο λόγο τις θεματικές επιθυμίες της εκκλιησιαστικής, φεουδαρχικής μεσαιωνικής αριστικρατικής πολιτικής κ.λπ. ιντελιγράτσιας της κάθε εποχής μέσα από αισθητικές προσεγγίσεις που αφορούν το μέσο.

Η αισθητική του έργου συνδέεται με την ίδια την οντολογία του μέσου το σχέδιο το φώς το χρώμα τη σύνθεση και όλες τις “πλαστικές” ιδιότητες του μέσου παραδείγματος χάρη για την ζωγραφική και αυτές οι πλαστικές ιδιότητες του μέσου αποτελούν και κάτα κύριο λόγο το τρόπο της εκφοράς των πνευματικών ανησυχιών του δημιουργού.

Η τέχνη μετά την έλευση της εννοιολογικής προσέγγισης απομακρύνεται από αυτή την προσσέγιση και αναπτύσεται μέσα σε μια συνεχή εξέλιξη του τρόπου εννοιλόγησης των έργων Έτσι τα έργα μπορεί να αφορούν το πολιτικό αλλά και το κοινωνικό

μια τέχνη που αφορά την οντολογική αναζήτηση μια τέχνη που αφορά τους άλλους…

και όσι να τις εκπληρώνω

οι φυσικοί ήχοι ηρεμούν

ίσως επειδή δεν στοχεύουν στο νου αλλά σε μια άλλη σύνδεση που έχει να κάνει με τη μνήμη και όχι με τη δράση. Κουράζει η ανθρώπινη δραστηριότητα στο πλανήτη. Πόλεμοι αλληλοσπαραγμοί , μια τέλεια αταξία, ένα πολύ οργανωμένο χάος που κινείται προς την ολοκληρωσή του μέρα με τη μέρα χιλιετία με τη χιλιετία.

Από τότε που κοίταγα έξω από το παράθυρο του σπιτιού που έμενα όταν ήμουνα μαθητής περιμένοντας το φίλο μου το Νίκο να περάσει με το ποδήλατο και να μου πετάξει κανα πετραδάκι για να κατέβω να π[αμε καμια βόλτα με τα ποδήλατα

Εικόνα που έχει πολλές αναφορές Εμένα στο δωμάτιο της ηρώων να κάθομαι…και όταν λέω το δωμάτιο της ηρώων, χιλιάδες στιγμές να έχουν κρυφτεί πίσω μια πρόχειρη φωτογραφία ενός ερειπωμένου δωμάτιου ,που όλα είναι στη θέση τους αλλά έχεουν γεμίσει από σκόνη απο τους φθαρμένους καταφαγωμένους από την υγρασία τοίχους που αν και πολλές φορές μπορεί να έχουν και ενδαιφέρων και στη συγκεκριμένη περίπτωση αποπνέουν την εποχή και των δύο επιδερμίδων του τοίχου ..

φωτογραφία ενός ερειπωμένου δωμάτιου

Πόε

Το βράδυ στη Καλαμάτα εκείνη την εποχή

Το αεράκι που φύσαγε

Το

από τότε είχα καταλάβει ότι δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ ποιος είναι ο προορισμός μας

γιατί δεν μπορώ να καταλάβω όσο και να βάλω το μυαλό μου να σκεφτεί..

είναι τοξική και

Ιδέες

ΙΔΕΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΥΛΛΟΓΕΣ έα με πολλαπλές φωτογραφίες μικρού μεγέθους κλπ

συλλογές  drive

η ιδέα της εξερεύνησης του προσωπικού αρχείου

ΤΟ ΑΡΧΕΙΑΚΌ ΥΛΙΚΌ ΕΊΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΘΕΜΑΤΑ ΜΕΛΕΤΗΣ

Cybernetic ethics

Τραύμα Νο1,

Φώτο υπαπαντής από εκείνη την ημέρα που τριγυρίζαμε μαζί στη Καλαμάτα

Υλικό που αργότερα προέκυψε και αυτό το videaκι που έκανα για τα παιδάκια που πουλάνε λουλούδια

Τα τελε-τουργικά των τηλεδιασκέψεων

ΣΤΗ ΘΈΣΗ ΤΩΝ ΑΜΦΙΩΝ ΕΊΝΑΙ ΤΑ ΡΟΎΧΑ

ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ ΧΩΡΟΥ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΤΕΧΝΗΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΑΡΧΙΤΕΚΤΩΝΑ

Στη θέση ενός κοινού υποκείμενου χώρου ο προσωπικός χώρος η κάποια εικόνα  fashon

Ποια τελετουργία θα καλύψει την υποβ ολή του παρτακείμενου χώρου

Ποια θα τροφοδοτήσουν με την ίδια δόση μεγαλοπρέπειας τη στιγμή της συνέυρεσης και της έμπνευσης αν μας επιτρέπεται ακόμα μια τέτοια έκφραση

ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟ ΚΤΙΡΙΟ Η ΚΑΠΟΙΟ ΠΙΝΑΚΑ ΚΛΠ

ΥΠΑΡΧΕΙ ΟΤΙ ΔΙΑΛΕΞΕΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ

ΕΝΑΣ ΧΩΡΟΣ ΠΟΥ ΘΑΝ ΒΑΛΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΕΙ

η και ότι άλλο τοποθετήσει

Cybernetics aethics

Ta tele-tour-gika ton tile-dia-skepseon

STOP

Είναι συνήθως ένα έγγραφο που δεν είναι φιλικά σε ενα πιο διαδραστικό διάβασμα

και είναι γραμμένα για γραμμικές επίπονες αναγνώσεις όπου θα πρέπει να διαβάσεις επίπονα όλο το σύνολο και δεν θα μπορέσεις να ανατρέξεις στο ενδιαφέρων σου να διαδράσεις με το σύστημα

https://flic.kr/s/aHskDqgDBa

Μα τι είναι αυτή η χρόνια αρρώστια

Το πολυ-κατα-κερματισμένο ανθρώπινο φύλο ίσως αναδυκνείει

Σαν αυτό το καταφύγιο να ενώνει τις σκέψεις και τις επιθυμίες εκκατομυρίων ανθρώπων που βρισκονται σε διαφορετικές καταστάσεις. Παγκόσμιες εικονικές συνευρέσεις εκατομμυρίων πιθανόν και δισσεκατομυρίων ανθρώποων σε μια σκέωη Αυτή της αλλαγής

Αναμασούμε αυτή την γιορτινή ατμόσφαιρα..

D-o-r-i
D-ora

Η εμβύθιση είναι μια κατάσταση η οποία…

http://porto.artroom7.com/category/themes/w-space-%cf%80-%cf%87%cf%8e%cf%81%ce%bf%cf%82

Όλη η τέχνη έχει χτιστεί πάνω στην επιθυμία..

Η επιθυμία αυτή αφορά και το ίχνος ..Το ίχνος είναι το έργο .

Το έργο αποθηκεύεται μαζί με το τεχνολογία της εποχής που δημιουργήθηκε σε κάποια συλλογή συλλέκτη η στη συλλογή κάποιου μουσείου.

Αφορά το εικόνημα χωρίς να αφορά την υλική παρουσία του

Το σώμα δεν συμμετέχει.. Περιορίζεται και κατακρεουργείται

Οι δάσκαλοι

Σύμφωνα με τις παραδοσιακές ιαπωνικές πεποιθήσεις, όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα πνεύμα ή ψυχή που ονομάζεται reikon (霊魂). Όταν ένα άτομο πεθαίνει, το ρέικον εγκαταλείπει το σώμα και εισέρχεται σε μια μορφή καθαρτηρίου, όπου περιμένει να γίνουν οι κατάλληλες τελετές κηδείας και μετά την κηδεία για να μπορέσει να ενωθεί με τους προγόνους του.[1] Εάν αυτό γίνει σωστά, το ρέικον πιστεύεται ότι είναι προστάτης της ζωντανής οικογένειας και επιστρέφει κάθε χρόνο τον Αύγουστο κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ Obon για να λάβει τις ευχαριστίες.[2]

Εάν το άτομο πεθάνει, ωστόσο, με ξαφνικό ή βίαιο τρόπο, όπως δολοφονία ή αυτοκτονία, εάν δεν έχουν πραγματοποιηθεί οι κατάλληλες τελετές ή εάν επηρεάζεται από ισχυρά συναισθήματα όπως η επιθυμία για εκδίκηση, αγάπη, ζήλια, μίσος ή θλίψη , το reikon πιστεύεται ότι μεταμορφώνεται σε yūrei που μπορεί στη συνέχεια να γεφυρώσει το χάσμα πίσω στον φυσικό κόσμο. Το συναίσθημα ή η σκέψη δεν χρειάζεται να είναι ιδιαίτερα ισχυρά ή να οδηγούνται. Ακόμη και οι αβλαβείς σκέψεις μπορούν να προκαλέσουν διαταραχή του θανάτου. Μόλις μια σκέψη μπει στο μυαλό ενός ετοιμοθάνατου, το yūrei του θα επιστρέψει για να ολοκληρώσει τη δράση που σκέφτηκε τελευταία πριν επιστρέψει στον κύκλο της μετενσάρκωσης.[3]

Το yūrei υπάρχει στη Γη έως ότου μπορεί να αναπαυθεί, είτε εκτελώντας τα τελετουργικά που λείπουν είτε επιλύοντας τη συναισθηματική σύγκρουση που εξακολουθεί να το δένει με το φυσικό επίπεδο. Εάν τα τελετουργικά δεν ολοκληρωθούν ή η σύγκρουση αφεθεί ανεπίλυτη, το yūrei θα επιμείνει στο στοιχειωμένο του.[4]

Συχνά, όσο χαμηλότερος είναι ο κοινωνικός βαθμός του ατόμου που πέθανε βίαια ή του οποίου φέρθηκαν σκληρά κατά τη διάρκεια της ζωής, τόσο πιο ισχυροί ως yūrei θα επέστρεφαν. Αυτό απεικονίζεται στη μοίρα της Oiwa στην ιστορία Yotsuya Kaidan, ή ο υπηρέτης Okiku στο Banchō Sarayashiki.

Εμφάνιση
Στα τέλη του 17ου αιώνα, ένα παιχνίδι που ονομάζεται Hyakumonogatari Kaidankai έγινε δημοφιλές [5] και το kaidan έγινε όλο και περισσότερο θέμα για το θέατρο, τη λογοτεχνία και άλλες τέχνες.[6] Ο καλλιτέχνης Ukiyo-e Maruyama Ōkyo δημιούργησε το πρώτο γνωστό παράδειγμα του πλέον παραδοσιακού yūrei, στον πίνακα του The Ghost of Oyuki.[7] Το Zenshō-an στο Τόκιο φιλοξενεί τη μεγαλύτερη ενιαία συλλογή πινάκων yūrei που παρουσιάζονται μόνο τον Αύγουστο, τον παραδοσιακό μήνα των πνευμάτων.[8]

Σήμερα, η εμφάνιση του yūrei είναι κάπως ομοιόμορφη, σηματοδοτώντας αμέσως τη φαντασμαγορική φύση της φιγούρας και διασφαλίζοντας ότι είναι πολιτιστικά αυθεντική.

Λευκά ρούχα: Οι Yūrei είναι συνήθως ντυμένοι στα λευκά, υποδηλώνοντας το λευκό ταφικό κιμονό που χρησιμοποιείται στις τελετουργίες κηδείας της περιόδου Έντο. Στο Σιντοϊσμό, το λευκό είναι ένα χρώμα τελετουργικής καθαρότητας, που παραδοσιακά προορίζεται για ιερείς και νεκρούς.[9] Αυτό το κιμονό μπορεί να είναι είτε katabira (ένα απλό, λευκό, χωρίς επένδυση κιμονό) είτε ένα kyokatabira (ένα λευκό katabira με επιγραφή βουδιστικών σούτρα). Μερικές φορές απεικονίζονται φορώντας ένα tenkan (天冠), ένα μικρό λευκό τριγωνικό κομμάτι υφάσματος που συνήθως εμφανίζεται στο μέτωπο.[10]
Μαύρα μαλλιά: Τα μαλλιά ενός yūrei είναι συχνά μακριά, μαύρα και ατημέλητα, κάτι που ορισμένοι πιστεύουν ότι είναι σήμα κατατεθέν από το θέατρο kabuki, όπου οι περούκες χρησιμοποιούνται για όλους τους ηθοποιούς.[11] Αυτή είναι μια λανθασμένη αντίληψη: Οι Γιαπωνέζες παραδοσιακά μακρύνουν τα μαλλιά τους και τα φορούσαν καρφωμένα, και τα άφηναν κάτω για την κηδεία και την ταφή.
Χέρια και πόδια: Τα χέρια ενός yūrei λέγεται ότι κρέμονται άψυχα από τους καρπούς, οι οποίοι κρατούνται τεντωμένοι με τους αγκώνες κοντά στο σώμα. Συνήθως τους λείπουν τα πόδια και τα πόδια, που επιπλέουν στον αέρα. Αυτά τα χαρακτηριστικά προήλθαν από τις εκτυπώσεις ukiyo-e της περιόδου Έντο και αντιγράφηκαν γρήγορα στο kabuki.[12] Στο καμπούκι, αυτή η έλλειψη ποδιών και ποδιών αντιπροσωπεύεται συχνά με τη χρήση ενός πολύ μακρύ κιμονό ή ακόμη και την ανύψωση του ηθοποιού στον αέρα με μια σειρά από σχοινιά και τροχαλίες.[13]
Hitodama: Οι Yūrei απεικονίζονται συχνά να συνοδεύονται από ένα ζευγάρι αιωρούμενες φλόγες ή θα ο’ τα μαντηλάκια (hitodama στα Ιαπωνικά) σε απόκοσμα χρώματα όπως το μπλε, το πράσινο ή το μωβ. Αυτές οι απόκοσμες φλόγες είναι ξεχωριστά μέρη του φαντάσματος και όχι ανεξάρτητα πνεύματα.[14]
Ταξινομήσεις
Yūrei
Όλα τα ιαπωνικά φαντάσματα ονομάζονται yūrei και υπάρχουν διάφοροι τύποι σε αυτήν την ταξινόμηση. Ωστόσο, ένα δεδομένο φάντασμα μπορεί να περιγραφεί με περισσότερους από έναν από τους ακόλουθους όρους, καθώς οι ακόλουθοι όροι χρησιμοποιούνται διαφορετικά ανάλογα με τα στοιχεία στα οποία επικεντρώνονται τα χαρακτηριστικά ενός φαντάσματος:

Onryō: Ο όρος onryō αναφέρεται στο πνεύμα ενός ατόμου που πέθανε με μνησικακία ή μίσος και τον φοβόντουσαν οι άνθρωποι ότι έφερε καταστροφή μέσω της κατοχής.[15]
Ubume: Ένα μητρικό φάντασμα που πέθανε στη γέννα ή πέθανε αφήνοντας πίσω μικρά παιδιά. Αυτή η yūrei επιστρέφει για να φροντίσει τα παιδιά της, φέρνοντάς τους συχνά γλυκά.[16]
Goryō: Ο όρος “goryō” αναφέρεται στο πνεύμα ενός ευγενούς ή επιτυχημένου ατόμου που έγινε onnryō αφού έχασε έναν πολιτικό αγώνα εξουσίας ή πέθανε πρόωρα από μια επιδημία. Είναι ένας τύπος onryō.[17][18]
Funayūrei: Τα φαντάσματα αυτών που πέθαναν στη θάλασσα. Αυτά τα φαντάσματα μερικές φορές απεικονίζονται ως ανθρωποειδή που μοιάζουν με φολιδωτά ψάρια και μερικά μπορεί ακόμη και να έχουν μορφή παρόμοια με αυτή της γοργόνας ή του γοργόνα.[18]
Zashiki-warashi: Τα φαντάσματα των παιδιών, που περιγράφονται ως άτακτα και σαν να κάνουν φάρσες με

Οι Ushi Oni είναι μια κατηγορία συγγενών γιοκάι (πνεύματα στην ιαπωνική λαογραφία) που τρομοκρατούν τη Δυτική Ιαπωνία. Ζουν κοντά στο νερό. Το όνομα Ushi Oni κυριολεκτικά μεταφράζεται σε “Ox Demon”. Η εμφάνισή τους μπορεί να ποικίλλει, αλλά όλα έχουν να κάνουν με ένα βόδι και φαίνονται φρικιαστικά. Οι περισσότεροι από αυτούς έχουν ένα κεφάλι βοδιού στο σώμα ενός δαίμονα. Άλλες παραλλαγές περιλαμβάνουν το σώμα ενός βοδιού με κεφάλι σαν του oni, το κεφάλι ενός βοδιού σε ένα σώμα σαν αράχνης ή γάτας και ένα κεφάλι βοδιού στο σώμα ενός ανθρώπου ντυμένου με κιμονό.
Παρά τη μοναδική και ποικίλη μορφολογία τους, όλα τα Ushi Oni είναι εξίσου βάναυσα και άγρια. Αναπνέουν θανατηφόρες τοξίνες και τρώνε ανθρώπους. Μερικοί από αυτούς καραδοκούν, επιτίθενται σε ανθρώπους που πλησιάζουν πολύ κοντά στα λημέρια τους, ενώ κάποιοι είναι κυνηγοί, που περιφέρονται στις ακτές αναζητώντας θήραμα. Οι πιο σκληροί του Ushi Oni λυμαίνονται τις ίδιες πόλεις ξανά και ξανά, προκαλώντας τρομερές κατάρες ή φέρνοντας ασθένειες. Αν και λίγοι περιφέρονται στα βουνά του νησιού Σικόκου, οι περισσότεροι από αυτούς ζουν κατά μήκος των βραχωδών ακτών και των παραλιών της Δυτικής Ιαπωνίας.
Συχνά εργάζονται μαζί σε συνεργασία με άλλους yōkai. Η εκδοχή που μοιάζει με αράχνη από τις ακτές των νησιών του βόρειου Kyūshū και του δυτικού Honshu συχνά συνεργάζεται με τους γιοκάι που μοιάζουν με σειρήνα που μοιράζονται το περιβάλλον τους: τη Nure-onna (υγρή γυναίκα) και την Iso-onna (γυναίκα της ακτής). Αυτά τα σαγηνευτικά γιοκάι χρησιμοποιούν τη γοητεία τους για να παρασύρουν ανυποψίαστους άνδρες προς την άκρη του νερού. Όταν πλησιάζουν, το Ushi Oni όρμησε και δαγκώνει τα θύματα μέχρι θανάτου. Στη συνέχεια, το γεύμα μοιράζεται στους γιοκάι.

1992 Acrylic on canvas, part of 110 X150 cm

Το όλον

ένα εικονικό καταφύγιο

ένα καταφύγιο όπως το φαντάστηκε τελικά ο καθένας

Στο καταφύγιο καταφεύγεις αλλά όχι μόνος Αυτό είναι ένα άλλο καταφύγιο

Γιατί ο καιρός είναι περίεργος και μπορεί κάποια καταφύγια κάποια στιγμή να κλείσουν, λόγω κακοκαιρίας, γιατί τα καταφύγια μπορεί και από μόνα τους να κλείνουν ,είτε από δική μας απόφαση η επιθυμία είτε του άλλου.

Καταφύγιο είναι ένας τόπος που ανθεί η επώαση του τραύματος..

Καταλαβαίνουμε ότι είναι ανάγκη να υπάρχουν πολλά καταφύγια

Οι μέθοδοι είναι πολλοί και όλες προυποθέτουν φροντίδα. Να παίρνεις δύναμη από τη διαφορετικότητα που δεν σου ανήκει αλλά σου ανήκει επειδή στη δίνει απλόχερα ο άλλος., θέλει να στη χαρίσει γιατί το θέλει και όχι επειδή το σκέφτεται. Είναι αυθόρμητη η ανταλλαγή της διαφορετικότητας. Είναι ένα ένστικτο διεύρυνσης που αποκτάς μέσα από τον άλλον.. Και αυτό είναι ανεκτίμητο τη στιγμή εκείνη γιατί σε βγάζει έξω από τα όρια του εαυτού σου

Υπάρχει και ένα καταφύγιο που έχει να κάνει με τον εαυτό και τα πράγματα..

Τα πράγματα είναι τα αντικείμενα που τον περιβάλλουν παλαιά και καινούργια, λειτουργικά αλλά και άχρηστα , άσχημα, όμορφα, μεγάλα , μικρά και ελάχιστα αλλά και απεροελάχιστα, με διαφορετική ιστορία και καταγωγή το καθένα διαφορετικό κατασκευαστή διαφορετική χώρα προέλευσης διαφορετικά χαρακτηριστικά μορφολογικά αλλά και οντολογικά, διαφορετικά χρώματα που έχουν βρεθεί σε διαφορετικές καταστάσεις και έχουν μοιραστεί διαφορετικά πράγματα

Κάθε αντικείμενο έχει τη δική του ταυτότητα

Με το κάθε αντικείμενο που με περιβάλλει μοιράζομαι διαφορετικές αναμνήσεις

Ήταν οι σχέσεις που με συνόδευαν από μικρό ήταν τελικά από τις λίγες σχέσεις που αποδείχτηκαν τόσο ισχυρές…. Με τρομάζει αυτή η ιδέα..

Τα αντικείμενα που με συνοδεύουν είναι χιλιάδες και είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους

Μερικά μου είναι απαραίτητα μέχρι θανάτου και μερικά πιο αδιάφορα

Η συναισθηματική σύνδεση με τα αντικείμενα δεν έχει να κάνει φυσικά μόνο με τη λειτουργικότητα τους αλλά και με τις αναμνήσεις που μοιραζόμαστε μαζί.

Πολλές φορές αφού τα χάνω για αρκετό καιρό και τα ξαναβρίσκω παίρνω μια περίεργη χαρά..

=

2001, MFA THESIS, MEMORIAL HALL,PRATT INSTITUTE