8 port-8

Απολυτίκια

Το ζήτημα της διαδραστικής αφήγησης περιήλθε στα ενδιαφέροντα μου από την αρχή των σπουδών μου στο Pratt Institute

Πολύ αργότερα και όταν έφτιαχνα την εκδοχή με το πληκτρολόγιο να λειτουργεί ως αφηγηματικός αλγόριθμος για την εγκατάσταση εικονικός κήπος /virtual garden θυμήθηκα τον κορεάτη συμφοιτητή μου στην Αμερική στο Πράττ που έφτιαξε ένα διαδραστικό βίντεο-cd με 8 διαφορετικές επιμέρους ιστορίες. Η κάθε εκδοχή παράθεσης τους είχε μια άλλη σχεδιασμένη αφήγηση. Δεν θυμάμαι το όνομα του για να του δώσω το απαραίτητο credit αλλά μου ήταν ιδιαίτερα αγαπητός και είχε πατέρα φαρμακοποιό.

Στη συνέχεια ο μέντορας μου υπήρξε το έργο του επιβλέπoντα καθηγητή μου στο μεταπτυχιακό που νομίζω ότι σημάδεψε για πολλά χρόνια τις ερευνητικές μου αναζητήσεις στις οπτικοακουστικές τέχνες

Το αρχικό ερώτημα που έθετε το καλλιτεχνικό μου έργο από τη στιγμή που άρχισε να αποκτά διαμεσιακές προσεγγίσεις αφορούσε την σχέση ανάμεσα στο σώμα το φώς και το χώρο και αυτή η αναζήτηση παρά το ότι δεν αποκτά μια σταθερή ταυτότητα διακατέχει το κύριο μέρος του

Στο επίπεδο των οπτικοακουστικών αφηγήσεων το κύριο μέρος του έργου μου συντελείται μέσα από τη σύνθεση και αναπαραγωγή οπτικοακουστικού υλικού μέσα από την εκτέλεση προτώλιων αλγόριθμων

Το έργο ο έργο μου ανήκει στην κατηγορία της ψηφιακής τέχνης σχεδόν το σύνολο του και αυτό όχι όσο αναφορά την οποιαδήποτε ταυτότητα του έργου αλλά όσο αφορά την άυλη υπόσταση του όπως διαμορφώνεται στο νέφος και επιτελείται με άλλο τρόπο διαρκώς τόσο σε επίπεδο ανάκλησης όσο και σύνθεσης όσο και διαμεσολάβησης της πληροφορίας του.

Μέσα από την “ενστικτώδη” ανάπτυξη συλλογικών και ατομικών πρακτικών της σχέσης σώματος, τόπου, φιλοσοφίας , δημόσιου χώρου και με ερμηνευτικά εργαλεία τη φωτογραφία, το collage, τη ζωγραφική, παρήγαγα μια σειρά από έργα που αφορούσαν εγκαταστάσεις στο χώρο , αλλά και ζωγραφικά έργα που άμεσα η και έμμεσα την αφορούσαν.

Μεγάλων διαστάσεων “σχεδόν μονο-χρωματικά” τελάρα 3.00 Χ 1.90 μέτρα αποτύπωναν αυτή τη σχέση που ήθελα να έχει το σώμα με το έργο, η κλίμακα του ζωγραφικού έργου με τη φυσική κλίμακα. Οι μεγάλες διαστάσεις αφορούσαν μια ζωτική σχέση του εικονικού με το πραγματικό, μια σχέση που ενέχει και την ύπαρξη του σώματος, τόσο σε επίπεδο κλίμακας απέναντι στη κλίμακα του χώρου του ζωγραφικού εικονήματος ακόμα και αν αυτός είναι χωρίς χώρο η “πλακάτος”, αλλά και σαν εν δυνάμει χειρονομία διαχείρισης αυτού του κόσμου

να εμπλέκει την υπεροχή τκαι στη συνέχεια να εμπλέκει τη τέταρτη διάσταση

Η αποκοπή και η εμβύνθιση ξεκίνησε μέσα από το έργο της διπλωματικής μου που διαπραγματεύοταν την ανθρώπινη σκιά

Η μάταιη προσπάθεια να μπορώ να βγώ ολοκληρωτικά από αυτή τη δίνη διήκρκεσε πολλά χρόνια και μου θυμίζει τα οράματα ενός μοναχού

1996, Δελφοί, Σταυροειδής Σκιά , Επιτέλεση (Blaudine, Marriot, Andreas, Vasilys)

1996, Greece, Delfi, “Art in public space”, Intensive Erasmus Program, ASKT

Η πρώτη καταγραφή στο ξενώνα της Καλών Τεχνών στους Δελφούς

Η θέση της εικονικής φιγούρας στον εικονικό χώρο

Η εξάτηση της αφήγησης σαν ένα αποτέλεσμα της σωματικής χωροθέτησης ήταν μια από τις πρώιμες

ανησυχίες που αφορούσαν τη δουλειά μου

Πίσω από το καλυμμένο φιλό-αρχαΐζων κείμενο ουσιατικά υποβόσκει η ανάγκη της συσχέτσιης των σωμάτων με την αφήγηση

Το να καθηλώνεται η κουβέντα σε ένα αρχαίζων concept που ουσιαστικά ένα παραμυθάκι που αφπορά την ιστορία η καλύτερα τον μ΄υθο του Πλάτωνα δεν αποτελεί τίποτε άλλο από την αναγκαιότητα της λειτουργικότητας σε ένα ακραία ανταγωνιστικό περιβάλλον..

Για να γίνω πιο κατανοητος η πρόθεση αφορά την ασύνδεση της θέσης του σώματος μέσα στο χώρο με την. αφήγηση ‘ετσι όπως συντελείται στη χωρικ’ή προβολή..

Ο τρόπον ςπου συνετελείται αυτή η αφήγηση αφορά τη θέση του από ένα έως τρία σ΄ωλατα μέσα στο χ’ωρο της εγκατάστασης

Ο μύθος αποτελεί το αφηγηματικό υλικό και ο μύθος του σπηλαίου.

Είναι ο ίδιος μύθος με το μύθο της σκιάς στις διάφορες κουκλτούρες

Για τη δική μας είναι πολλά

Είναι η απαρχή της ζωγραφικής της αναπαράστασης

είναι η παρουσία του Απόλλωνα είναι η αναφορά μας στην ελληνική ζωγραφική και το φως του Αιγαίου αλλά και στον μύθο των Δελφών

Η έννοια της σκιάς του αποτυπώματος που αφήνει το ανθρώπινο σώμα πάνω στο έδαφος είναι η πρώτη ανάγνωση της διαπραγμάτευσης ανάμεσα στο φώσ στα σώματα και στον εικονικό χώρο

Ο Πλάτωνας και τα αρχέτυπα σαφώς παραπέμπουν στην εικονική διάσταση στην εικονική συνήπαρξη

Αρχικά το έργο σχεδιάστηκε με τη λογική να ανιχνεύει τον αριθμό και τη θέση των θεατών με τη παραδοχή ότι το μάγιστο των χρηστών είναι τεις πράγμα που δεν είχε κάποιο άλλο νόημα από να αποκλείσει την φυσική εξέλιξη του έργου

νει μια πρ

το αποτύπωμα του σώματος έτσι όπως συντελείται από την απώλεια του φωτός μέσα από την αντιπαράθεση του με το φώς

υπήρχε απλά η απλότητα ενός καλλιτέχνη που αδιαφορούσε πλήρως για την ιστορία και την εξέλιξη και η εμβήθυνση σε οποιαδήποτε χρονική περίοδο της ιστορίας (της τέχνης της επιστήμης ;;;)