8 port-8

Δεν επιθυμώ να εκμεταλλευτώ τον πόνο ή τη σκληρότητα της ζωής. Θέλω να αναγνωρίσω, να φέρω στο φως, να σταθώ πλάι – χωρίς να μιλήσω εξ ονόματος κανενός.

Το έργο αυτό δεν είναι ντοκουμέντο, ούτε μαρτυρία .

Είναι μια προσωπική επιστροφή στο ερώτημα: πώς κοιτάζουμε τον άλλον; Και πώς μπορούμε να κοιτάζουμε, χωρίς να πληγώνουμε;

The photographs presented here were taken in different places – both in Istanbul and in Kalamata, my hometown. They are not simple depictions of poverty or marginalization, but a personal record of the experience of seeing, being moved, and attempting to understand the human condition of the “other,” the vulnerable one, the child growing up on the margins.

The children photographed belong to communities that are often labeled by society with stereotypical terms – such as “gypsy kids” or other names that suggest not identity but social distance. My intention was not to reproduce these labels, but to give visibility to a silent presence – an everyday existence that often goes unnoticed or is considered “uncomfortable.”

Aware of the sensitivity of the subject, I approached the act of photography with respect and empathy. The artist’s gaze here does not aim to expose, but to bear witness. It does not seek pity, but the recognition of human dignity in the face of difficult circumstances. The presence of the children’s faces in these photographs is not decorative; it is essential in allowing the viewer to feel the weight and the silence of the moment.

At the same time, I acknowledge that recording and publishing such images carries responsibilities – legal, social, and ethical. As these are children, they are not an anonymous “subject,” but real beings with rights. For this reason, I continuously reflect on how the images are presented, the access to them, and the context in which they are shown.

I hope this work becomes an occasion for reflection, dialogue, and perhaps a deeper understanding of the world we often pass by.

Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται εδώ τραβήχτηκαν σε διαφορετικά σημεία – τόσο στην Κωνσταντινούπολη όσο και στην Καλαμάτα, τη γενέτειρά μου. Δεν πρόκειται για απλές απεικονίσεις της φτώχειας ή της περιθωριοποίησης, αλλά για μια προσωπική καταγραφή της εμπειρίας του να βλέπεις, να συγκινείσαι και να προσπαθείς να κατανοήσεις την ανθρώπινη συνθήκη του “άλλου”, του ευάλωτου, του παιδιού που μεγαλώνει στο περιθώριο.

Τα παιδιά που απαθανατίστηκαν ανήκουν σε κοινότητες που συχνά χαρακτηρίζονται από την κοινωνία με στερεοτυπικούς όρους – όπως «τσιγγανάκια», «γυφτάκια», ή άλλες ονομασίες που υποδηλώνουν όχι ταυτότητα, αλλά κοινωνική απόσταση. Στόχος μου δεν ήταν να αναπαράγω αυτούς τους όρους, αλλά να δώσω ορατότητα σε μια σιωπηλή παρουσία – μια καθημερινή ύπαρξη που πολλές φορές περνά απαρατήρητη ή θεωρείται «άβολη».

Γνωρίζοντας τη λεπτότητα του θέματος, προσέγγισα την πράξη της φωτογράφησης με σεβασμό και ενσυναίσθηση. Το βλέμμα του καλλιτέχνη εδώ δεν επιδιώκει να εκθέσει, αλλά να μαρτυρήσει. Δεν στοχεύει στη λύπηση, αλλά στην αναγνώριση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας μέσα σε δύσκολες συνθήκες. Η παρουσία των προσώπων στις φωτογραφίες δεν είναι διακοσμητική· είναι θεμελιώδης για να νιώσει ο θεατής το βάρος και τη σιωπή της στιγμής.

Παράλληλα, αναγνωρίζω ότι η καταγραφή και η δημοσιοποίηση τέτοιων εικόνων εμπεριέχουν ευθύνες – νομικές, κοινωνικές και ηθικές. Εφόσον πρόκειται για παιδιά, δεν πρόκειται για ένα ανώνυμο “θέμα”, αλλά για υπαρκτές υπάρξεις με δικαιώματα. Για τον λόγο αυτόν, εξετάζω διαρκώς τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζονται οι εικόνες, την πρόσβαση σε αυτές και το πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται.

Ελπίζω το έργο αυτό να γίνει αφορμή στοχασμού, διάλογου και ίσως μιας βαθύτερης κατανόησης του κόσμου που συχνά προσπερνάμε.