Χρονικό Αδικίας και Δημιουργίας
καλλιτεχνικό υλικό: βίντεο, installation, performance γύρω από το «σύστημα που τρώει τους ανθρώπους του»
Μπορεί να γίνει και θεωρητική παρέμβαση: άρθρο για το πώς η θεσμική μετριότητα διαμορφώνει την καλλιτεχνική εκπαίδευση στην Ελλάδα.
Δεν πιστεύει ότι του κάνει κακό σε σωστή χρήση αλλά ότι τον βοηθάει να είναι πιο κεφάτος και δημιουργικός Μήπως να μην προσπαθήσω/ει ;; Υπάρχει κάποιο υποκατάστατο ελεύθερο για τη διακοπή, Η αμφιθυμία είναι φυσιολογική Το ότι αναγνωρίζει κάποια θετικά (χαλάρωση, δημιουργικότητα) αλλά και μια δυσκολία να το διακόψει, είναι το πρώτο βήμα. Πολλοί χρήστες βιώνουν αυτό το «ναι με βοηθάει – όχι δεν μου κάνει κακό» σαν εσωτερική σύγκρουση. Καταγραφή χρήσης: να σημειώνει πότε και γιατί καπνίζει. Αυτό δείχνει μοτίβα (π.χ. πλήξη, άγχος, δημιουργία).Σταδιακή μείωση: η απότομη διακοπή μπορεί να φέρει ευερεθιστότητα, αϋπνία, άγχος. Μια προοδευτική μείωση είναι πιο βιώσιμη.Υποκατάστατα ρουτίνας: άσκηση, διαλογισμός, τέχνη, μουσική, ακόμα και έντονη σωματική δραστηριότητα μπορούν να δώσουν την «έκρηξη δημιουργικότητας» που έδινε η κάνναβη
Εξαρτάται από το τι θέλει εκείνος Κρατάει ημερολόγιο χρήσης: πότε, πόσο, σε ποια διάθεση Αναγνωρίζει σκανδάλες (πλήξη, άγχος, κοινωνικές περιστάσεις, δημιουργικό μπλοκάρισμα). Στόχος: να δει ότι η χρήση δεν είναι πάντα ανάγκη αλλά συνήθεια. Αποδοχή αντί για πόλεμο Δηλαδή, να δεις την κάνναβη όχι ως εχθρό αλλά ως σήμα για μια ανάγκη (χαλάρωση, έμπνευση, απόδραση).Μπορείς να του μιλήσεις όπως θα μιλούσες σε φίλο: «Σε ακούω ότι θες να χαλαρώσεις. Αλλά μήπως υπάρχει τρόπος να το κάνουμε χωρίς ουσία;»«Τι φοβάσαι ότι θα χάσεις αν το κόψεις;». Η απάντηση φανερώνει την πραγματική ανάγκη. Έπειτα ρώτα: «Μπορείς να βρεις άλλον τρόπο να το κερδίσεις;» Η ουσία δεν είναι να αποδείξεις ότι «κάνει κακό» – αλλά να καλλιεργήσεις την ελευθερία να το χρησιμοποιεί ή να μην το χρησιμοποιεί, χωρίς να εξαρτάται.μετά απο 20 χρόνια σχεδόν καθημερινής χρήσης τι πιθανότητες υπάρχουν να το κόθεις απότομα και να μη πάθεις σοκ Αυτό είναι πολύ σημαντικό που το ρωτάς.Μετά από 20 χρόνια σχεδόν καθημερινής χρήσης κάνναβης, η πλήρης και απότομη διακοπή (cold turkey) δεν είναι ιατρικά επικίνδυνη όπως με το αλκοόλ ή τα οπιοειδή – δηλαδή δεν υπάρχει κίνδυνος σοβαρού σωματικού σοκ ή κατάρρευσης. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι είναι εύκολο. Το πρόβλημα είναι κυρίως ψυχολογικό και συμπεριφορικό. Σωματικά συμπτώματα: αϋπνία εφιδρώσεις / εφιάλτες Ψυχολογικά συμπτώματα: ευερεθιστότητα, άγχος, εκνευρισμός δυσκολία συγκέντρωσης έντονη επιθυμία για χρήση (craving) πιο έντονα τις πρώτες 1–2 εβδομάδες, σταδιακή βελτίωση μετά την 3η–4η εβδομάδα. Να προετοιμαστεί .Να ξέρει ότι οι πρώτες μέρες θα είναι δύσκολες, αλλά θα περάσουν.Να γεμίσει το πρόγραμμα με άλλες δραστηριότητες (αθλητισμός, περπάτημα, δημιουργία).Να έχει υποστήριξη (είτε φίλο/σύντροφο είτε κάποιον ειδικό). Μετά από 20 χρόνια, το να το κόψει απότομα είναι εφικτό και όχι επικίνδυνο για τη σωματική υγεία, αλλά σχεδόν σίγουρα θα υπάρξουν δύσκολες μέρες απόσυρσης και το μεγαλύτερο ρίσκο είναι η υποτροπή. Η πιο «έξυπνη» επιλογή είναι σταδιακή μείωση, ώστε να συνηθίζει ο οργανισμός και ο ψυχισμός. Θα είναι εκτός Ελλάδος για κάποιες ημέρες και ήδη από αύριο δεν θα παίρνει τίποτα γιατί φεύγει και ξανα-φεύγει στις 3 Σεπτέμβρη. ‘Άραγε το τι φεύγει σε λίγες ημέρες θα βοηθήσει ώστε να ξεπεραστεί το σοκ του. Κάθε φορά που το κόβει οι πρώτες ημέρες είναι πολύ δύσκολες Και αυτό το κάνει συχνά Κάθε τόσο Αλλά είναι οδυνηρό Κάπως τον ηρεμεί η χρήση στη διάρκεια της ημέρας Του δίνει ένα δημιουργικό χρόνο να ανασάνει να αναπνεύσει, μια διάθεση να ζήσει του αλαφραίνει το βάρος της χρόνιας του κατάθλιψης όπως λέει ο ίδιος. Αυτό που περιγράφεται είναι πολύ χαρακτηριστικό: δεν λειτουργεί μόνο σαν «συνήθεια», αλλά σαν τρόπος αυτο-ρύθμισης (μείωση άγχους, κάπως σαν φάρμακο για την κατάθλιψη, χώρος για δημιουργικότητα). Αυτό κάνει τη διακοπή ιδιαίτερα δύσκολη και οδυνηρή. Γιατί οι πρώτες μέρες είναι οι πιο δύσκολες Το σώμα και το μυαλό ζητούν τη συνήθεια. «Αντικαθιστούσε» την αντιμετώπιση του άγχους ή της κατάθλιψης. Άρα εμφανίζεται έντονα η γυμνή εμπειρία του εαυτού χωρίς «μαξιλάρι». Γι’ αυτό κάθε φορά που σταματάει βιώνει οδύνη — δεν είναι μόνο σωματική, είναι και ψυχική.Τι μπορεί να τον/σε βοηθήσει σε αυτές τις μέρες: Να φτιάξει μικρές ανάσες μέσα στην ημέρα: βόλτα, καφές, μουσείο, σημειώσεις – κάτι που να παίζει τον ρόλο που είχε η χρήση.Να γράψει τις στιγμές craving σε χαρτί: πότε ήρθε η σκέψη, πόσο κράτησε, πώς έφυγε. Έτσι θα δει ότι το κύμα περνάει.Να κρατήσει στο μυαλό: «η επιθυμία είναι προσωρινή, αλλά το ταξίδι είναι μοναδικό». Σχέση με την κατάθλιψη Αν η κάνναβη είναι το μόνο αντίδοτο που έχει βρει στη χρόνια κατάθλιψη, τότε το κόψιμο αφήνει ένα επικίνδυνο κενό. Γι’ αυτό χρειάζεται υποκατάστατα: άσκηση, κοινωνικές εμπειρίες, τέχνη, ακόμα και υποστήριξη από ψυχοθεραπευτή. Το ταξίδι μπορεί να είναι μια ευκαιρία-παράθυρο για αποχή, επειδή αλλάζει το περιβάλλον και το ρυθμό. Όμως χρειάζεται προετοιμασία: να έχει έτοιμες στρατηγικές για να γεμίσει τις δύσκολες ώρες και να μην αφήσει την κατάθλιψη να καταπιεί τον χρόνο που θα ήταν εμπειρία. Θέλεις να σου ετοιμάσω μια “σχέση-ημερολόγιο” 7 ημερών ειδικά για το Λονδίνο (πώς να χειριστεί κάθε μέρα το craving και να το μετατρέψει σε εμπειρία ταξιδιού/δημιουργίας);
based on Reasons for Knocking at an Empty House “Μου χάρισε ένας φίλος μια τσάντα με χρησιμοποιημένες κασετίνες από το γραφείο του… εγκατέστησα καταγραφέα στο κέντρο του σπιτιού μου για να ηχογραφώ τα πάντα… Στο τέλος της εβδομάδας είχα πάνω από 24 ώρες ήχου — κι αναρωτήθηκα: αν τα παίξω πίσω, θα χρειάζομαι όσο χρόνο χρειάστηκε να τα καταγράψω. Αν το συνέχιζα για έναν χρόνο, θα έπρεπε να σταματήσω τη ζωή μου στα μισά ώστε να τα ακούσω…” BrainyQuote+12Scribd+12Goodreads+12
Με αυτήν την εικόνα, ο Viola καταπιάνεται με την υπερπληροφόρηση και τη φύση της αντίληψης. Αναδεικνύει πως η ηχογράφηση (ή καταγραφή) δεν είναι απλώς απόδοση των πραγμάτων όπως είναι, αλλά ίσως δημιουργία ενός νέου κόσμου — και τίθεται το ερώτημα: Τι επιλέγουμε να καταγράψουμε και τι να αφήσουμε εκτός;
“Ο εικονογράφος νέων τεχνολογιών… επανέρχεται σε βασικά ερωτήματα, είτε θέλουμε να τα αντιμετωπίσουμε είτε όχι… Ο πραγματικός “έργο” την εποχή μας δεν είναι αφηρημένο ή θεωρητικό — είναι επείγον, ηθικό και πρακτικό.” writing.upenn.edu+1
Και:
“Ο καλλιτέχνης δεν είναι αναγκαστικά κάποιος που ζωγραφίζει καλά, αλλά κάποιος που σκέφτεται καλά.” writing.upenn.edu
Αυτές οι φράσεις “κλείνουν το μάτι” στο ρόλο της τέχνης ως πράξη ενδοσκόπησης και πρακτικής ηθικής, ιδιαίτερα σημαντική σε μια εποχή κορεσμένη από εικόνες και δεδομένα.
Αυτές οι φράσεις καταγράφουν την πρόθεση του Viola να μεταφέρει τον θεατή σε μια κατάσταση αφύπνισης, διαμεσολαβώντας μέσα από μια σκηνή που κυλά διαφορετικά από την καθημερινότητα.
(με βάση αποσπάσματα και συνεντεύξεις του ίδιου που περιλαμβάνονται στο βιβλίο ή σχετικές πηγές)
“Art is, for me, the process of trying to wake up the soul.” What kind of ethics that create ?Is it healing waking?
“The television medium, when coupled with the human mind, can offer us sight beyond the range of our everyday consciousness.”
“The smallest change, when extended in time, can become monumental.”
“An empty house is never empty.”
Tο εικονοστάσι είναι παραδοσιακά σύμβολο πίστης, προστασίας και σύνδεσης με το άυλο.
Tο ρυθμικό χτύπημα του χεριού μου πάνω στο εικονοστάσι λειτουργεί ως μια σωματική πράξη αφύπνισης, ανάκλησης και ενεργειακής μετάδοσης. Tο χτύπημα πάνω στο ιερό αντικείμενο λειτουργεί ως τελετουργικό tapping (Όπως το EFT(Emotional Freedom Techniques) απελευθερώνει συναισθήματα μέσω επαφής σε σημεία ενέργειας, έτσι και το χτύπημα στο εικονοστάσι μοιάζει με πράξη επίκλησης, μεταμόρφωσης ή εξομολόγησης.Η ρυθμικότητα παραπέμπει στο σφυγμό, στο χρόνο και στη θεραπευτική επανάληψη που χαρακτηρίζει και το EFT.) : μια προσπάθεια επανασύνδεσης με το άυλο, με την προσωπική και συλλογική μνήμη, με την ανάγκη για ίαση. Το εικονοστάσι δεν είναι απλώς ένα αντικείμενο πίστης – είναι ένα εδώ δοχείο ενέργειας, όπου κάθε χτύπημα αντηχεί σαν επίκληση, σαν αναπνοή αλλά και σαν απελευθέρωση. Η πράξη μεταμορφώνει την καθημερινή θρησκευτική πρακτική σε μια σωματική τελετουργία αυτοΐασης, συνδέοντας το προσωπικό τραύμα με το συλλογικό φαντασιακό. Έτσι, η κίνηση γίνεται διαλογισμός· η επαφή γίνεται γέφυρα ανάμεσα στο σώμα, την ενέργεια και το άυλο. Το χτύπημα (tapping) είναι μια πράξη ενεργειακής αφύπνισης ή επικοινωνίας με το εσωτερικό και το εξωτερικό.
Powered by WordPress
