Fragment from an ongoing investigation on landscape, memory, and post-event presence
At Alona, by the little stream, at the base of two enormous trees, next to the church,
I was thinking about movements.
There were carts, some machines,
as the snow was falling—
and a strange calm held within the echo of catastrophe.
Everything freezes—both literally and symbolically.
I saw a wound on the hand,
within the frame of the landscape.
As if it belonged to the frame itself.
Not hastily, but with rhythm. With time.
The clarity of the landscape—cold, damp, frozen—pulls you into it.
And then the landscape begins to heal.
In nature, energy is capable of healing the wound.
Then I saw the dogs.
I didn’t know if the wound was mine,
or if the landscape had offered it as an element.
Still—or moving—I don’t remember.
They were there like something primordial—
guardians or ghosts, hard to tell.
Part of the same post-catastrophic field.
Later, I encountered six dogs in the snow,
at the cost of their freedom.
Their presence was neither friendly nor threatening.
It was necessary.
They looked without looking—
as if they knew something deeper, more ancient than narrative.
They had paid a price:
their freedom.
Perhaps to survive, perhaps to remain in that white void.
And yet, within the frozen silence,
they seemed more real than anything else.
Όλα παγώνουν — κυριολεκτικά και συμβολικά.
Η παρέμβαση
Μετά είδα αυτή την πληγή στο χέρι, μέσα στο κάδρο του τοπίου.
Σαν να ανήκε στο ίδιο το κάδρο.
Όχι με βιασύνη, αλλά με ρυθμό. Με χρόνο.
Η καθαρότητα του τοπίου — όταν όλα είναι ψυχρά, υγρά, παγωμένα — σε τραβάει μέσα της.
Και τότε το τοπίο αρχίζει να γιατρεύει.
Στη φύση, η ενέργεια είναι ικανή να επουλώσει το τραύμα.
Μετά είδα τα σκυλιά.
Δεν ήξερα αν η πληγή ήταν δική μου
ή αν το τοπίο την είχε προσφέρει ως στοιχείο.
Ακίνητα — ή σε κίνηση, δεν θυμάμαι.
Ήταν εκεί σαν κάτι αρχέγονο — φύλακες ή φαντάσματα, δύσκολο να πεις.
Μέρος του ίδιου μετακαταστροφικού πεδίου.
Στη συνέχεια συνάντησα έξι σκυλιά στο χιόνι,
με το τίμημα της ελευθερίας τους.
Η παρουσία τους δεν ήταν ούτε φιλική ούτε απειλητική.
Ήταν αναγκαία.
Κοιτούσαν χωρίς να κοιτούν —
σαν να γνώριζαν κάτι βαθύτερο, πιο αρχαίο από την αφήγηση.
Είχαν πληρώσει ένα τίμημα:
την ελευθερία τους.
Ίσως για να επιβιώσουν,
ίσως για να παραμείνουν σε εκείνο το λευκό κενό.
Και όμως, μέσα στην παγωμένη σιγή,
έμοιαζαν πιο αληθινά από οτιδήποτε άλλο.
