Να συλλέγω και να αρχειοθετώ αυτή είναι η κατεύθυνση που έχω πάρει
και τελικά να μου αρέσει απλά να αρχειοθετώ δυνατότητες αρχειοθέτησης ..
Δεν αρχειοθετώ πια με τόπους, χρόνους, νοηματικές, θεματικές, χρωματικές κ,λπ,.
Ταξινομώ τις σχέσεις που αναπτύσονται και δεν προσδιορίζονται από όλα τα πιο πάνω, είναι απροσδιόριστες
Όπως απροσδιόριστο είναι και αυτό που ψάχνω..
Δεν ψάχνω να αποδώσω κάποιο επιστημονικό επίτευγμα ούτε καν να το εντάξω στη δουλειά μου
Είναι προφανές ότι ζούμε ανάμεσα στη τέχνη και τη τεχνολογία
Υπάρχει ταυτότητα σε αυτό που λέμε ένα έργο τέχνης η δεν είναι προσδιορίσιμη..
Η ταυτότητα που έχει το έργο σήμερα είναι μια ταυτότητα που αφορά το κοινωνικό αποτύπωμα πρέπει με κάποιο τρόπο να αφορά τη ζωή των άλλων, είτε ιστορικά είτε κοινωνιολογικά είτε επιστημονικά είτε επικοινωνιακά να μπαίνει στη ζωή τους και να την επηρεάζει να την καταγράφει και να τη σχολιάζει..
Είναι μια διαφορετική κατάσταση από τη τέχνη έτσι όπως την έχουμε μάθει χιλιάδες χρόνια;;
μια τέχνη που παράγει ύλη επι χιλιάδες χρόνια και αποτυπώνει σε αυτήν κατα κύριο λόγο τις θεματικές επιθυμίες της εκκλιησιαστικής, φεουδαρχικής μεσαιωνικής αριστικρατικής πολιτικής κ.λπ. ιντελιγράτσιας της κάθε εποχής μέσα από αισθητικές προσεγγίσεις που αφορούν το μέσο.
Η αισθητική του έργου συνδέεται με την ίδια την οντολογία του μέσου το σχέδιο το φώς το χρώμα τη σύνθεση και όλες τις “πλαστικές” ιδιότητες του μέσου παραδείγματος χάρη για την ζωγραφική και αυτές οι πλαστικές ιδιότητες του μέσου αποτελούν και κάτα κύριο λόγο το τρόπο της εκφοράς των πνευματικών ανησυχιών του δημιουργού.
Η τέχνη μετά την έλευση της εννοιολογικής προσέγγισης απομακρύνεται από αυτή την προσσέγιση και αναπτύσεται μέσα σε μια συνεχή εξέλιξη του τρόπου εννοιλόγησης των έργων Έτσι τα έργα μπορεί να αφορούν το πολιτικό αλλά και το κοινωνικό
μια τέχνη που αφορά την οντολογική αναζήτηση μια τέχνη που αφορά τους άλλους…
και όσι να τις εκπληρώνω
οι φυσικοί ήχοι ηρεμούν
ίσως επειδή δεν στοχεύουν στο νου αλλά σε μια άλλη σύνδεση που έχει να κάνει με τη μνήμη και όχι με τη δράση. Κουράζει η ανθρώπινη δραστηριότητα στο πλανήτη. Πόλεμοι αλληλοσπαραγμοί , μια τέλεια αταξία, ένα πολύ οργανωμένο χάος που κινείται προς την ολοκληρωσή του μέρα με τη μέρα χιλιετία με τη χιλιετία.
Από τότε που κοίταγα έξω από το παράθυρο του σπιτιού που έμενα όταν ήμουνα μαθητής περιμένοντας το φίλο μου το Νίκο να περάσει με το ποδήλατο και να μου πετάξει κανα πετραδάκι για να κατέβω να π[αμε καμια βόλτα με τα ποδήλατα
Εικόνα που έχει πολλές αναφορές Εμένα στο δωμάτιο της ηρώων να κάθομαι…και όταν λέω το δωμάτιο της ηρώων, χιλιάδες στιγμές να έχουν κρυφτεί πίσω μια πρόχειρη φωτογραφία ενός ερειπωμένου δωμάτιου ,που όλα είναι στη θέση τους αλλά έχεουν γεμίσει από σκόνη απο τους φθαρμένους καταφαγωμένους από την υγρασία τοίχους που αν και πολλές φορές μπορεί να έχουν και ενδαιφέρων και στη συγκεκριμένη περίπτωση αποπνέουν την εποχή και των δύο επιδερμίδων του τοίχου ..
φωτογραφία ενός ερειπωμένου δωμάτιου
Πόε
Το βράδυ στη Καλαμάτα εκείνη την εποχή
Το αεράκι που φύσαγε
Το
από τότε είχα καταλάβει ότι δεν πρόκειται να καταλάβω ποτέ ποιος είναι ο προορισμός μας
γιατί δεν μπορώ να καταλάβω όσο και να βάλω το μυαλό μου να σκεφτεί..
είναι τοξική και