Photography is deeply indexical, as it captures traces of light with deeper meanings—tension, threat, presence, divinity (a soft glow in a Renaissance painting), or an impending presence on stage (a shadow cast on the floor).
From its indexical dimension, light is not merely about illumination—it points beyond the subject itself, whether to time, space, presence, or absence.
Peirce’s semiotic approach helps us understand how lighting in photography and art conveys meaning through its imprint on reality…
Το φως ως “σημειωτικό” ίχνος στην τέχνη, τη φωτογραφία και την καθημερινότητα
Η Ιχνηλασία (Indexicality) και η Φωτογραφία
Η φωτογραφία είναι βαθιά ιχνηλατική (indexical), καθώς καταγράφει ίχνη φωτός με βαθύτερα νοήματα. έντασης, απειλής, παρουσίας, θεϊκότητας (Μια απαλή λάμψη σε έναν πίνακα της Αναγέννησης) ή μιας επικείμενης παρουσίας στη σκηνή (σκιά που διαγράφεται σε ένα πάτωμα)
Το φως, από την ιχνηλατική του διάσταση, δεν αφορά απλώς τον φωτισμό – δείχνει προς κάτι πέρα από το ίδιο το θέμα, είτε αυτό είναι ο χρόνος, ο χώρος, η παρουσία ή η απουσία.
Η σημειωτική προσέγγιση του Peirce μάς βοηθά να κατανοήσουμε πώς ο φωτισμός στη φωτογραφία και την τέχνη μεταφέρει νοήματα μέσω της αποτύπωσης της πραγματικότητας, συνδέοντας αυτό που φαίνεται με αυτό που υπάρχει εκτός του κάδρου.