8 port-8

Ψηφιακές Μνήμες, Τοπολογίες Ήχου και Εικόνας

Το έργο δεν είναι στατικό αλλά ενεργό σύστημα που συνδέει ήχο, εικόνα, κίνηση και τυχαιότητα. Ο θεατής γίνεται συν-χαρτογράφος· η μνήμη ενεργοποιείται ως σχέση χώρου–χρόνου–σώματος. Η εγκατάσταση είναι τοπολογία εμπειριών, όχι αντικείμενο.

---

Ψηφιακή Μνήμη – Digital Garden

Το έργο Ψηφιακή Μνήμη – Digital Garden αποτελεί μια τοπολογία μνήμης και εμπειρίας, ένα πεδίο ροών όπου ο ήχος, η εικόνα και η κίνηση συνδέονται μέσω ενός αλγοριθμικού μηχανισμού που ανασυνθέτει το παρελθόν ως ζωντανό, μεταβαλλόμενο παρόν.
Η μνήμη εδώ δεν λειτουργεί ως αρχείο, αλλά ως ενεργός διαδικασία συνάντησης — ανάμεσα στο υποκείμενο και τα ίχνη του, στο σώμα και την τεχνολογία, στη φύση και το ψηφιακό.

Η δομή του έργου είναι ριζωματική· δεν υπάρχει κέντρο, αρχή ή τέλος.
Οι ήχοι ενεργοποιούνται από την κίνηση του θεατή και επανέρχονται σαν διακλαδώσεις μνήμης, δημιουργώντας ένα δικτυωμένο πεδίο αλληλεπίδρασης.
Κάθε παρουσία μετασχηματίζει το έργο, καθιστώντας το συμβάν εμμένειας — έναν “ζωντανό χάρτη” που παράγει σχέσεις αντί να τις απεικονίζει.

Η έμπνευση για το έργο προήλθε από το “Skies” του Don Ritter, όπου ο ήχος και η ανθρώπινη παρουσία δημιουργούν συναισθηματικές εντάσεις μέσα σε έναν ανοιχτό, ατμοσφαιρικό χώρο.
Η Ψηφιακή Μνήμη αναπτύσσει αυτήν την ιδέα προς μια πιο υποκειμενική και ενδο-τοπική διάσταση, όπου το ψηφιακό περιβάλλον γίνεται φορέας μνήμης και συναισθήματος, όχι τεχνολογικό σκηνικό.

Ο “κήπος” του έργου δεν είναι τόπος, αλλά χρονική και ψυχική επιφάνεια — ένας χάρτης του εαυτού που συντίθεται κάθε φορά από την παρουσία του άλλου.

Digital Memory – Virtual Garden

Digital Memory – Virtual Garden is conceived as a topology of memory and experience—a field of flows where sound, image, and motion interconnect through an algorithmic system that reconstructs the past as a living, ever-changing present.
Memory here is not an archive but an active encounter between self and trace, body and technology, nature and the digital.

Its structure is rhizomatic: there is no center, origin, or conclusion.
Sounds are triggered by the viewer’s movement and return as branching recollections, forming a networked field of interaction.
Each presence transforms the work, turning it into an event of immanence—a living map that produces relations rather than representing them.

The work draws inspiration from Don Ritter’s Skies, where sound and human presence generate emotional atmospheres within open, immersive space. Digital Memory extends this approach into a more introspective, intra-topological realm, where the digital environment becomes a carrier of memory and affect, not merely a technological stage. The “garden” is not a place but a temporal and psychic surface—a cartography of the self continually reconstituted through the presence of others.

---