Συνυφασμένο με το μηδέν που προηγείται της γέννησης του κόσμου, το μαύρο λαμβάνει ενίοτε υποτιμητική χροιά. Εντούτοις, κατά την περίοδο της ιταλικής Αναγέννησης, όταν πρίγκηπες το υιοθετούν φορώντας μαύρα πολύτιμα ενδύματα, το μαύρο αστράφτει. Από πολύ νωρίς το χρώμα αυτό βάζει σε δοκιμασία τη ζωγραφική και τη χαρακτική. Ορισμένοι ζωγράφοι υποκύπτουν στις πολλαπλές πτυχές της σαγήνης του: Ο Βελάσκεθ, ο Ρέμπραντ, ο Γκόγια, ο Μανέ, ο Μαλέβιτς, ο Ματίς, ο Μισώ και, ασφαλώς, ο Σουλάζ. Στη λογοτεχνία, στις αρχές του 19ου αιώνα, οι Ρομαντικοί, αφού είχαν τιμήσει δεόντως το πράσινο και το μπλε, στρέφονται στο μαύρο: Η απελπισία μεγαλώνει, η νύχτα και το σκότος γίνονται το καταφύγιό της. Έχοντας επί μακρόν σημάνει το πένθος, σήμερα το μαύρο θεωρείται το πιο κομψό χρώμα: Από την Κοκό Σανέλ ως τον Κριστιάν Ντιόρ, η μόδα το εξυμνεί. Αλίς Φαμπιέν ……………………………………………………………. Απόσπασμα από το βιβλίο: Η ΣΑΓΗΝΗ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ